Mostrando entradas con la etiqueta poetas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poetas. Mostrar todas las entradas

jueves, 6 de febrero de 2020

Cora Coralina connosco na Biblioteca Central (o Luns, 17 de Febreiro, 2020)



Meu Destino

Nas palmas de tuas mãos
leio as linhas da minha vida.
Linhas cruzadas, sinuosas,
interferindo no teu destino.
Não te procurei, não me procurastes –
íamos sozinhos por estradas diferentes.
Indiferentes, cruzamos
Passavas com o fardo da vida…
Corri ao teu encontro.
Sorri. Falamos.
Esse dia foi marcado
com a pedra branca
da cabeça de um peixe.
E, desde então, caminhamos
juntos pela vida…










martes, 5 de noviembre de 2019

Antonio Ramos Rosa, os seus poemas, con nos, o luns 18 de Novembro




ESTOU VIVO E ESCREVO SOL

Eu escrevo versos ao meio-dia
e a morte ao sol é uma cabeleira
que passa em fios frescos sobre a minha cara de vivo
Estou vivo e escrevo sol
Se as minhas lágrimas e os meus dentes cantam
no vazio fresco
é porque aboli todas as mentiras
e não sou mais que este momento puro
a coincidência perfeita
no acto de escrever e sol
A vertigem única da verdade em riste
a nulidade de todas as próximas paragens
navego para o cimo
tombo na claridade simples
e os objectos atiram suas faces
e na minha língua o sol trepida
Melhor que beber vinho é mais claro
ser no olhar o próprio olhar
a maraviha é este espaço aberto
a rua
um grito
a grande toalha do silêncio verde

domingo, 14 de octubre de 2018

EUGENIO DE ANDRADE, (Ferrol, Luns, 15 de Outubro, 2018)

EUGENIO DE ANDRADE (Luns, 15 de outubro 2018)





BRANCO NO BRANCO

Já não se vê o trigo,
a vagarosa ondulação dos montes.
Não se pode dizer que fossem contigo,
tu só levaste esse modo
infantil de saltar o muro,
de levar à boca
um punhado de cerejas pretas,
de esconder o sorriso no bolso,
certa maneira de assobiar às rolas
ou então pedir um copo de água,
e dormir em novelo,
como só os gatos dormem.
Tudo isso eras tu, sujo de amoras.


(Andrade, 2005)



domingo, 4 de junio de 2017

NAZIM HIKMET, SUS POEMAS



lendo poemas do gran poeta turco NAZIM HIKMET.
E despedindo ata o outono as lecturas no Club de Poesía.
Estades invitadas e invitados a tomar un viño logo do FALADOIRO

ME ACOSTUMBRO A ENVEJECER

Me acostumbro a envejecer, es el oficio más difícil del mundo,
llamar a las puertas por última vez,
la separación para siempre.
Horas que corréis, corréis, corréis...
Trato de comprender a costa de dejar de creer.
Te iba a decir una palabra pero no pude.
En mi mundo el sabor de un pitillo por la mañana con el estómago vacío.
La muerte antes de llegar me envió su soledad.
Envidio a los que no se dan cuenta de que envejecen,
tan ocupados están con sus cosas.
                                                               12 de enero de 1963

SOBRE QUEDARSE SORPRENDIDO

Puedo amar,
y tanto,
pide lo que quieras,
mi vida, mis ojos.
Puedo enfurecerme,
mi boca no se llena de espuma,
pero la ira de un camello no es nada al lado de la mía,
solo la ira del camello, no su rencor.
Puedo comprender
muchas veces con mi nariz,
es decir oliendo lo más oscuro lo que está más lejos
y puedo pelear,
por todos y por todo lo que me parece justo, correcto y hermoso,
ni mi edad ni mi porte me lo impiden,
sin embargo hace tiempo que se me olvidó quedarme sorprendido.
La sorpresa me dejó y se fue con sus ojos bien abiertos
y bien jóvenes.
¡Qué lástima!

Tanganica, febrero de 1963
Hotel Maranga

CARTA DE BERLÍN

1
Berlín, es de día y hace sol,
8 de marzo de 1963.
Felicidades, mujer.
He olvidado decírtelo por teléfono esta mañana,
olvido el mundo cuando oigo tu voz.
Muchas felicidades, mi amor.
                                                  Berlín, 8 de marzo de 1963

CARTA DE BERLÍN

2

Dentro de cuatro días estoy en Moscú.
Afortunadamente ya se acaba esta separación, regreso.
También esta separación quedará atrás, como un camino lluvioso.
Vendrán nuevas separaciones,
bajaré a otros pozos,
iré a más sitios y regresaré.
Correré a toda prisa para regresar de nuevo.
Después, ni Berlín ni Tanganica,
ya no iré a ningún sitio, a ningún sitio.
Ya no estará en mi mano volver ni en vapor ni en tren ni en avión.
Ya no llegarán cartas ni telegramas míos.
Y tampoco te telefonearé.
Ya no reirás dulcemente al oír mi voz.
Ya no recibirás noticias mías
y te quedarás sola.
Dentro de cuatro días estaré en Moscú.
En Berlín es de día y hace sol
es primavera en Moscú,
lo has dicho por teléfono.
Afortunadamente ya se acaba esta separación. Regreso.
Pero dentro de mí está la noche de la gran separación,
dentro de mí la amargura de cuando ya no me tengas,
dentro de mí tu soledad.
Soledad: pan de recuerdos que no llena,
invitación a lejanos recuerdos: soledad,
tal vez tres meses, tal vez tres años,
la soledad será tu sombra.
Dentro de cuatro días estaré en Moscú
en Moscú es primavera
lo has dicho por teléfono.
                                                          Berlín, 8 de abril de 1963.

CARTA DE BERLÍN

3

Dentro de cinco horas estaré junto a ti.
En Berlín, el sol entra en la habitación de mi hotel,
trinos húmedos de los pájaros
—ha llovido esta mañana—
y los tranvías
y el tiempo.
El tiempo está como detenido,
rígido, helado,
podrías cogerlo y colgarlo de un clavo,
podrías cortarlo con un cuchillo.
Es como si estuviera en la cárcel.
Y en la cárcel el más despiadado de los guardianes
es el tiempo.
Dentro de dos horas estaré en el aeropuerto.
Dentro de cinco horas en tu azul.
Dentro de cinco horas la libertad.
En las habitaciones de los hoteles, tras todos los regresos
habría que poner una estatua al inventor del avión.

Berlín, 12 de abril de 1963.
Publicamos aquí, en traducción de Fernando García Burillo y Çagla Soykan, una selección de los poemas que Nâzim Hikmet escribió en los dos postreros años de su vida. Poemas de amor, pues el poeta, exiliado en Moscú, había vuelto a enamorarse una última vez; poemas de compromiso político, al que nunca renunció; y poemas en los que reflexiona sobre la proximidad de la muerte y la vida que siente que se le escapa.






lunes, 13 de enero de 2014

O LUNS, 27, OS ESPERAMOS NA BIBLIOTECA CENTRAL DE FERROL (As sete e media)


CONTRA TODO PROGNOSTICO, E COA BENDITA MALA SORTE A favor, ESTE 27 DE XANEIRO DAREMOS A VOZ Aos POETAS, UNHA VEZ MAIS, E COMO Os SETE ANOS PRECEDENTES, GOZAREMOS DA LECTURA DOS SEUS POEMAS, ENCHENDO DE MARABILLOSOS ANTÍDOTOS Os nosos PETATES PARA PODER CONTINUAR ESTA ENORME TRAVESÍA DO DESERTO EN QUE NOS HAN IR CONVERTENDO A VIDA: A MEZQUINDAD, A MEDIOCRE CATADURA DOS nosos "ADMINISTRADORES", NON PODERÁN CONNOSCO, COS SONHOS QUE COS OLLOS ABERTOS TALLAMOS SEN DESCANSO,

Faremos homenaxes, e recordaremos aos derrotados (Os QUE ADORAMOS As DERROTAS DAS NAVES DO ALMA), Xamais vencidos.
XULLO CORTAZAR E OCATAVIO PAZ, ANDARÁN ENTRE NÓS. E COMO NON PODÍA SER DOUTRO XEITO, POETAS QUE SUFRIRON A DESESPERANZA E A DOR, A PENA E A RABIA DA PRIMEIRA GRAN GUERRA, DEIXARAN ESCOITAR A súa VOZ NALGÚN MOMENTO DESTES CATRO MESES.
Dámosvos as grazas a todas e todos os que acudides fielmente a esta pagana celebración.
ESPERÁMOSVOS COS VERSOS ABERTOS.
SAÚDE

ISTE É O PROGRAMA, QUE COMO SEMPRE NON CUMPRIREMOS .

                                            LUNS 27 DE XANEIRO
1    YVES BONNEFOY
HAROLD PINTER

                                           LUNS 10 DE FEBREIRO

    CLAUDIO RODRIGUEZ FE
2 MAITE DONO
 
DORES TEMBRAS
                               LUNS 10 DE MARZAL

ANA 
AJMATOVA
     ANA SEXTON

                                         LUNES 14 DE AVRIL

JAMANA HADDAD
     CLAES ANDERSSON

                                           LUNS 12 DE MAIO

NAZIM HIMET
AGOSTINHO NETO

                                               LUNS 9 DE XUNHO
6 
Manuel Torga
 
CARVALHO CALERO