Mostrando entradas con la etiqueta biblioteca de ferrol. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta biblioteca de ferrol. Mostrar todas las entradas

jueves, 8 de mayo de 2014

DIAZ CASTRO, NIMBOS

UN UNIVERSO EN CADA VERSO.

DIAZ CASTRO, O RECORDADO NESTE DÍA DAS LETRAS GALEGAS, ADMIRADO POR CARVALHO CALERO

NOS, NA BIBLIOTECA CENTRAL DE FERROL, DENTRO DAS LETURAS DOS GRANDES POETAS, DEDICAREMOSLLE ISTE LUNS, 12 DE MAIO, AS SETE E MEDIA.




“Creo que a poesía é unha actividade puramente artística, que constitúe a forma máis perfecta de expresión dos seres humanos e as súas relacións. Isto implica sempre beleza e emoción estética: estes dous conceptos son esenciais. Poido afirmar que a poesía marcou a miña vida como forma máis viva e fermosa de expresión, como afición entusiasta, e –se me é lícito dicilo- como vocación, ler poesía é para min un gozo insuperable…  Hai moitos xéneros de poesía, pero penso que a poesía lírica, digamos, non é tal se non ten algo de transcendencia, é dicir, pensamento filosófico. Un concepto do mundo e do drama do destino humán… Penso que a miña poesía, preferiblemente simbólica sempre, fai referencia, directa ou indirectamente, ó home como ser caracteristicamente dramático; o home é o ser máis meu que ningunha outra realidade”.          DIAZ CASTRO


COMO UN ANXO AIRADO
O sol na Corda está enterrado,
morto e enterrado hastra a metá.
Nadan na lus somente un budio
e o ladro perdido dun can.
A sombra de tódalas cousas
vai resultando que é verdá.
E no oco do lusquefusque
vanse perdendo as miñas maus:
apalpo, cadora máis donda,
a oculta mentira da paz.
Vigilate et orate- dixo
Xesús, na Noite do Olivar.
¿ Onde foron os que se erguían
Coma deuses? Xa non están.
Treman no budio escuro bágoas,
rola unha estrela, dorme o can.
Derrétense os bronces da gloria
nas sombras da noite que cai.
Pro están eí as falsas mortas,
as serpes douradas de paz,
sombras na sombra confundidas,
donda la no teu cabezal.
¡ Erte, fillo, coma anxo airado,
rompe a paz, e ponte a loitar!

lunes, 13 de enero de 2014

O LUNS, 27, OS ESPERAMOS NA BIBLIOTECA CENTRAL DE FERROL (As sete e media)


CONTRA TODO PROGNOSTICO, E COA BENDITA MALA SORTE A favor, ESTE 27 DE XANEIRO DAREMOS A VOZ Aos POETAS, UNHA VEZ MAIS, E COMO Os SETE ANOS PRECEDENTES, GOZAREMOS DA LECTURA DOS SEUS POEMAS, ENCHENDO DE MARABILLOSOS ANTÍDOTOS Os nosos PETATES PARA PODER CONTINUAR ESTA ENORME TRAVESÍA DO DESERTO EN QUE NOS HAN IR CONVERTENDO A VIDA: A MEZQUINDAD, A MEDIOCRE CATADURA DOS nosos "ADMINISTRADORES", NON PODERÁN CONNOSCO, COS SONHOS QUE COS OLLOS ABERTOS TALLAMOS SEN DESCANSO,

Faremos homenaxes, e recordaremos aos derrotados (Os QUE ADORAMOS As DERROTAS DAS NAVES DO ALMA), Xamais vencidos.
XULLO CORTAZAR E OCATAVIO PAZ, ANDARÁN ENTRE NÓS. E COMO NON PODÍA SER DOUTRO XEITO, POETAS QUE SUFRIRON A DESESPERANZA E A DOR, A PENA E A RABIA DA PRIMEIRA GRAN GUERRA, DEIXARAN ESCOITAR A súa VOZ NALGÚN MOMENTO DESTES CATRO MESES.
Dámosvos as grazas a todas e todos os que acudides fielmente a esta pagana celebración.
ESPERÁMOSVOS COS VERSOS ABERTOS.
SAÚDE

ISTE É O PROGRAMA, QUE COMO SEMPRE NON CUMPRIREMOS .

                                            LUNS 27 DE XANEIRO
1    YVES BONNEFOY
HAROLD PINTER

                                           LUNS 10 DE FEBREIRO

    CLAUDIO RODRIGUEZ FE
2 MAITE DONO
 
DORES TEMBRAS
                               LUNS 10 DE MARZAL

ANA 
AJMATOVA
     ANA SEXTON

                                         LUNES 14 DE AVRIL

JAMANA HADDAD
     CLAES ANDERSSON

                                           LUNS 12 DE MAIO

NAZIM HIMET
AGOSTINHO NETO

                                               LUNS 9 DE XUNHO
6 
Manuel Torga
 
CARVALHO CALERO

viernes, 12 de abril de 2013

15 DE ABRIL LETRAS REPUBLICANAS

o dia 15 de abril, na BIBLIOTECA CENTRAL DE FERROL, no CLUB DE LECTURA DE POESÍA, teremos nas nosas mans e daremos lectura a poemas de MARIA LADO E LUCIA ALDAO, acompañándoos con poemas de ROQUE DALTON.
Sera o recordatorio das primaveras que jamas abandónannos, e fan dos invernos algo mais que desolación e intemperie, semilleros e calmas para o amor e o pensamento, e de aí fecundan as primaveras de barricadas en flor, e longas marchas cara aos porvires necesarios, compartidos, de resistencia e risa.








Anti-infancias II (versos que non fun quen de queimar)

       Os nenos teñen PENA
E as nenas teñas (a) VACINA.

Así chegaban as malicias,
Rompendo os piterpanes con presa, sen pausa,
E dicindo polo baixo:
NON FAGAS ISO QUE ME PERDO
NON FAGAS ISO QUE ME PERDO
...
      É por educación polo que teño a lingua mordidísima,
E se aínda por riba me castigas sen postre
É moi posible que acabe roubando nos supermercados.
É tan posible que teña que comer os petisuis
Cos dedos...

Ó mellor estamos onde só paga a pena exteriorizar
A roupa interior
E a alegría que levo cando me regalas caramelos.
Pero é que algunhas veces
Non me apetece lavar os dentes
De tanta xentiña que levei na boca

Esta excursión de fin de curso pola miña gorxa,
Toda a rebeldía que supuso sentarse no fondo dun bus
Ateigado de
Vamos a contar mentiras
Tralará.

                                                de LUCIA ALDAO

ando polo corredor na soidade que deixaron os bolsos de viaxe
vou do primeiro cuarto terriblemente osixenado
    ó teu cuarto que só che reserva un recordo asmático
                                                  e un luqui con dous cigarros
e ten quilómetros de ausencia porque antes de ter marchado
xa non eras desta cama
¿valos fumar? non che vou dicir nada pero é o pouso que quedou
como comer nun morto se fósemos asasinos en serie
como comer no noso cliente
como eu sendo nena comendo naquela primeira soidade matrimonial
maría ven cear comigo que fixen unha tortilla
mamá papá fixo unha tortilla e fun e estaba ben contento e eu
a tortilla insoportable peor que as túas ¿óesme?
pero a alegría enchíanos a boca comendo naquel amor de corpo presente
¿gústache? si papá está moi boa
¿como as de mamá? non mellor
se ti fumas un déixame o outro para min e fumeino
ata me fixo tusir e fixo eco nas paredes e parecésteme sentada na cama
era como a alegría de antes
síntoo terche asasinado.

esta é a casa nova dun día dourado polo sol
vou ficar aquí a facer café
eu cheguei de non ter unha fala e neno a casa caéme no regazo
xa sabes que me fai chorar como unha imbécil
alugamos unha tarde dourada e a casa nova saeunos pola boca
estaba alí toda o sol que nunca vira
repousando no bico das lousas
                                                                   de MARIA LADO



ROQUE DALTON


DESNUDA

Amo tu desnudez
porque desnuda me bebes con los poros,
como hace el agua cuando entre sus paredes me sumerjo.

Tu desnudez derriba con su calor los límites,
me abre todas las puertas para que te adivine, 
me toma de la mano como un niño perdido
que en ti dejara quietas su edad y sus preguntas.

Tu piel dulce y salobre que respiro y que sorbo
pasa a ser mi universo, el credo que me nutre;
la aromática lámpara que alzo estando ciego
cuando junto a las sombras los deseos me ladran.

Cuando te me desnudas con los ojos cerrados
cabes en una copa vecina de mi lengua,
cabes entre mis manos como el pan necesario,
cabes bajo mi cuerpo más cabal que su sombra.

El día en que te mueras te enterraré desnuda
para que limpio sea tu reparto en la tierra,
para poder besarte la piel en los caminos,
trenzarte en cada río los cabellos dispersos.

El día en que te mueras te enterraré desnuda,
como cuando nacistes de nuevo entre mis piernas.
(El Turno del Ofendido, Cuba, 1962, II Por el ojo de la llave )




domingo, 6 de mayo de 2012

cita con las proclamas poeticas (Mañana siete de Mayo)

Mañana siete de Mayo, leeremos en nuestra querida Biblioteca, que tan amablemente Carmen pone a nuestra disposición ( Y la gentileza de las personas que con ella trabajan), leeremos y urgaremos en las proclamas poeticas que cada año acompañan nuestra SEMANA DE POESÍA SALVAXE.
Manifiesto
POESÍA ÚTIL


Cansados, aburridos, decepcionados de la poesía que se escribe en la España de fin de siglo XX (con el justo respeto a las contadas excepciones redentoras), por instinto de resurrección poética decimos No. No queremos una poesía domada por las tendencias dominantes. Queremos una poesía en estado salvaje, libre. No queremos una poesía aséptica, de sonsonete, mimética. No queremos poemas de tubo de ensayo, ni poemas lúdicos que camuflan la trampa. No queremos una poesía profesoral escrita por doctos iniciados para los elegidos de la secta. Arremetemos contra la abulia, contra el sopor, contra la palabrería, contra el ombliguismo lingüístico, en un mundo que se descompone por la carcoma de su incapacidad para pensar y repeler la agresión de la Gran Anestesia. Rechazamos la poesía elaborada para obligar al lector a estudiar el diccionario, la poesía personalista de valor terapéutico exclusivo para su autor, la poesía de fanatismo culturalista y esteticista, la humorada, la banalidad de pensamiento y la frivolidad en el tratamiento de los sentimientos y las emociones. Abajo la poesía de hueco alarde ingenioso, voz impostada y palabra estéril.

Propugnamos una poesía heredera de la tradición mejor asimilada, abierta a caminos nuevos en la forma y en los temas. Una poesía sencilla, clara, rotunda, directa, honda, intensa y grave, cargada de intención. Que atraviese la inteligencia, queme en los ojos y en los oídos, estrangule el corazón, produzca escalofrío en el conocimiento y fustigue la conciencia agitándola, haciéndola reaccionar, moviéndola a la reflexión y a la acción. Una poesía habitable, testimonio radicalmente sincero de la experiencia vital e intelectual, de nuestra convivencia con la realidad del existir y con la idea de la muerte. Defendemos una poesía útil que, además de objeto de belleza, sea sujeto de conducta. Que sirva al ser humano: moralmente, para vivir; culturalmente, para ensanchar y afianzar su saber; y estéticamente, para gozar. Una poesía que tenga los pies en la tierra, comprometida con el destino de las mujeres y hombres de su tiempo. Que busque elevar el lenguaje coloquial a la categoría de lenguaje poético, y consiga que la verdad particular de su mensaje alcance validez universal. A esta poesía (firma en su poder de insinuación y de sorpresa) conviene una mínima dosis de didactismo que haga eficaz su interés por regenerar los valores del espíritu y del arte, así como su afán rehabilitador de la imaginación, la voluntad, la sensibilidad y la razón crítica de unos lectores cuya recuperación hemos de demostrar merecer sin otras armas que la propia obra.

Ángel Guinda