Mostrando entradas con la etiqueta BIBLIOTECA CENTRAL DE FERROL. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta BIBLIOTECA CENTRAL DE FERROL. Mostrar todas las entradas

lunes, 24 de febrero de 2020

IDA VITALE, os seus poemas (Luns 16 de Marzal 2020, na BIBLIOTECA de Ferrol


 Libro

Vitale nos presenta un canto al olvidado, al mal amado de los tiempos modernos, al que ya poco se exhibe en las repisas de las casas, el libro.
Aunque nadie te busque ya, te busco.
Una frase fugaz y cobro glorias
de ayer para los días taciturnos,
en lengua de imprevistas profusiones.
Lengua que usa de un viento peregrino
para volar sobre quietudes muertas.
Viene de imaginaria estación dulce;
va hacia un inexorable tiempo solo.
Don que se ofrece entre glosadas voces,
para tantos equívoco, se obstina
en hundirse, honda raíz de palma,
convicto de entenderse con los pocos.


(sacado de esta web https://www.culturagenial.com/es/ida-vitale-poemas/ )

jueves, 6 de febrero de 2020

Cora Coralina connosco na Biblioteca Central (o Luns, 17 de Febreiro, 2020)



Meu Destino

Nas palmas de tuas mãos
leio as linhas da minha vida.
Linhas cruzadas, sinuosas,
interferindo no teu destino.
Não te procurei, não me procurastes –
íamos sozinhos por estradas diferentes.
Indiferentes, cruzamos
Passavas com o fardo da vida…
Corri ao teu encontro.
Sorri. Falamos.
Esse dia foi marcado
com a pedra branca
da cabeça de um peixe.
E, desde então, caminhamos
juntos pela vida…










sábado, 11 de enero de 2020

Lucia Aldao connosco (O Luns 20 de Xaneiro 2020)




1.
Eu ó teu país fun brillar
e soltáchesme a noite para que me trabase.
Sobráronme campos de maínzo que atravesar radiante
mentres fuxía do animal esvelto da túa ansia.
Nunca queda claro se correr é de valentes
ou de covardes
e a min non me incomoda este verso,
gústame.
Gústame como a ti che gustan outras cousas que eu non tolero.
Todo o que desbasto para soar máis prudente:
“hai xente á que lle debe resultar tremendamente atractiva a displicencia”
Todo o que afío para soar máis inflexible aínda:
“non deberías conformarte con este sucedáneo de historia importante”
Demonízame agora, agora si.
Pero aclaremos
que roubar di máis da persoa que da súa necesidade.
Pensa que gran parte dos libros que lemos
sobreviven tan só a unha lectura.
A estas alturas poderías ter asumido que todo importaba a metade porque ía calor,
que se nos foron das mans as mans e fixemos do estómago un after.
Ese querer verboso.
Aquel posgrao en falsidade.
Droga por nós,
que a unha illa deserta levaríamos un xesto.
Droga por nós,
que non se pon o sol nas nosas bocas.
A frase “dime algo que eu non saiba”,
sorna fóra,
é agora a miña petición máis firme.
Ponlle nome ti a todo o que non pagou a pena,
atrévete a facer da palabra
líquido de contraste.
Droga por nós,
que non aguantou o noso amor a luz do día.







Lucía Aldao


Nacín en febreiro do 82. Son do barrio coruñés dos Mallos. Manteño unha relación moi estreita coa palabra desde sempre, ben sexa coa palabra escrita, lida, falada ou cantada. Poucas cousas fixen na vida que non estivesen relacionadas con ela. 
Traballo profesionalmente na poesía escénica desde 2005 coa tamén poeta María Lado. Xuntas somos aldaolado. Creamos espectáculos de poesía que adornamos con humor e música e cos que xiramos continuamente polos escenarios máis variados. Vivimos da oralidade. 
Todo isto antes era noite é o primeiro libro individual que publico. Non foi sen tempo. 

miércoles, 6 de marzo de 2019

Alberte Momán con nos (O 18 de Março 2019)


XII. Ferrol

Recoñecendo os erros dunha cidade
Que como unha filla un viu medrar.
Pensar que xa se fixo grande dabondo
E afastarse para deixala continuar o seu camiño
Que o alonxa da vida común que mantiveron
Na nenez e adolescencia de ambos.


(de Cidade é tamén nome de muller)

domingo, 13 de enero de 2019

Derek Walcott, os seus poemas con nos

https://sites.google.com/site/derekwalcottescolma/


Una voz que es una constelación Edward Hirsh (fragmento de un ensayo sobre el D. Walcott)
Después de la aparición de Collected poems, Walcott ha publicado The Arkansas testament (1987) y Omeros (1990). Este último libro es una recapitulación de La Odisea que hace paralelos entre la experiencia griega y la antillana y representa hasta ahora la piedra de toque de su poesía. Los temas de los poemas de Walcott reciben un eco y un contrapunto en la acción ritual y el lenguaje coloquial de sus mayores obras dramáticas, desde Dream on monkey mountain, Remembrance y Pantomime, hasta Beef, No chicken, The last carnival y A branch of the Blue Nile. Al leer la obra completa de Walcott uno está siempre consciente del compromiso que mantiene con un pueblo y un territorio. Walcott ha buscado en numerosas ocasiones dar voz a las caletas y playas, colinas, promontorios y valles de su tierra natal. Santa Lucía, su lugar de nacimiento, es una de las cuatro islas Windward del Caribe oriental, un pequeño y escarpado territorio que da hacia el océano Atlántico de un lado y del otro hacia el Caribe.
El mar —o lo que él ha llamado "el teatro del mar"— es una presencia inescapable en su obra y tiene una incidencia directa en su sentirse isleño, un poeta de un mundo nuevo flotante rodeado por el agua. "El mar fue mi privilegio / Y un pueblo fresco", escribe en Omeros, donde también define al
mar como "un poema épico donde cada línea fue borrada / pero vuelve a escribirse en páginas de rompientes que explotan". Al mismo tiempo, Walcott ha sido un resuelto abogado de la literatura y la cultura pancaribeña, y considera que cada isla es una pieza integral de una unidad histórica mayor.
Se define a sí mismo como parte de una constelación de escritores —entre ellos, St.John Perse, Aimé Césaire y C. L. R. James— que han creado una literatura en muchas lenguas distintas, y pertenece a una generación que ha descrito con frecuencia su excitación y la posesión creativa que
experimentan al escribir acerca de un lugar por vez primera, y definen su papel en términos de lo que Alejo Carpentier llama "la tarea adánica de darle a cada cosa su nombre".
Walcott irradia alegría en los nombres y los verbos, en el sazón del habla coloquial, en los sabores salados, marítimos de las palabras mismas. Posee uno de los más finos vehículos expresivos desde Hart Crane o Dylan Thomas.


lunes, 12 de noviembre de 2018

Manifestos, Manifiestos, Compromiso, Resistencia y Risa



Os nosos parentes máis próximos: os francotiradores, os llaneros solitarios que abordelan os cafés de chineses de latinoamérica, os destazados en supermarkets, nas súas tremendas disyuntivas individuo-colectividad; a impotencia da acción e a procura (a niveis individuais ou ben enfangados en contradicións estéticas) da acción poética. (Déixeno todo, nuevamente Manifesto infrarrealista Roberto Bolaño)

E a boa cultura burguesa? E a academia e os incendiarios? e as vanguardias e as súas retaguardias? E certas concepcións do amor, a boa paisaxe, a Colt precisa e multinacional? Como me dixo Saint-Just nun soño que tiven fai tempo: Ata as cabezas dos aristócratas pódennos servir de armas.

domingo, 14 de octubre de 2018

EUGENIO DE ANDRADE, (Ferrol, Luns, 15 de Outubro, 2018)

EUGENIO DE ANDRADE (Luns, 15 de outubro 2018)





BRANCO NO BRANCO

Já não se vê o trigo,
a vagarosa ondulação dos montes.
Não se pode dizer que fossem contigo,
tu só levaste esse modo
infantil de saltar o muro,
de levar à boca
um punhado de cerejas pretas,
de esconder o sorriso no bolso,
certa maneira de assobiar às rolas
ou então pedir um copo de água,
e dormir em novelo,
como só os gatos dormem.
Tudo isso eras tu, sujo de amoras.


(Andrade, 2005)



sábado, 20 de enero de 2018

Este Luns, 22 de Xaneiro, JOHN ASHBERY , os seus poemas



"o primeiro poema de Ashbery que li que me despertou um verdadeiro fascínio, especialmente por dar aquela sensação estranha de estar quaseconseguindo compreender sobre o que é o poema (se é que os poemas de Ashbery são sobre alguma coisa, de fato), sem, no entanto, chegar a qualquer coisa que se pareça com uma compreensão real. Vocês podem conferi-la clicando aqui, juntamente com uma brevíssima introdução sobre o poeta e a sua obra."    
(poemas de John Ashbery, tradução de Adriano Scandolara)

 https://escamandro.wordpress.com/2014/01/01/3-poemas-de-john-ashbery/

Um mal que vem para bem
Sim, eles estão vivos e podem ter essas cores,
Mas eu, em minha alma, estou vivo também.
Sinto que devo cantar e dançar, para dizer
Isso de certo jeito, sabendo que você pode estar atraído por mim.
E canto em meio ao desespero e o isolamento
A chance de te conhecer, de cantar de mim
O que é você. Você vê,
Você me segura contra a luz de um modo
Que nunca esperei ou suspeitei, talvez
Porque você sempre me diz que eu sou você,
E tenho razão. As grandes píceas rondam.
Sou seu para morrer junto, desejar.
Não posso jamais pensar em mim, eu desejo você
Num quarto em que as cadeiras
Estão com as costas viradas para a luz
Infligida sobre a pedra e os caminhos, as árvores reais
Que parecem brilhar para mim através das gelosias na sua direção.
Se a luz selvagem deste dia de janeiro é real
Eu me comprometo em ser-te verdadeiro,
Você que não consigo mais parar de lembrar.
Lembrar de perdoar. Lembrar de passar além de você, rumo ao dia
Nas asas do segredo que você jamais saberá.
Assumindo-me por mim mesmo, no caminho
Que os contornos pasteis do dia me atribuíram.
Prefiro “vocês” no plural, quero vocês
Vocês devem vir até mim, todos dourados e pálidos
Como o orvalho e o ar.
E então me começa a vir esse sentimento de exaltação.



sábado, 25 de noviembre de 2017

SÉCHU SENDE, Poemas no peto



Falarás a nossa língua
Falarás a nossa língua
porque estamos contigo,
minha filha.
Falarás a nossa língua
e as tuas palavras formarão parte
da natureza.
Serão estrelas nos dentes,
vaga-lumes frágeis,
sementes de algo
que não conhecemos ainda.
Atravessarão o céu do teu paladar
os nomes dos pássaros,
crescerão os nomes das árvores
na raiz da tua língua
e um dia depois da tormenta
sairá das tuas palavras
o arco da velha.
E falarás a nossa língua.
Como nesse conto infantil
no que afinal consegues superar os obstáculos
e vencer os inimigos
que querem roubar-che as palavras,
falarás a nossa língua.
Falarás a nossa língua
e aprenderás a fazer lume
chocando duas palavras
contra o frio.
Contra a fame
falarás a nossa língua.
Falarás a nossa língua
e moverás a terra com as vibrações
das tuas cordas vocais
e aprenderás a mudar o mundo
como a mulher que mudava as cousas
de sítio.
Falarás a nossa língua
e quando as tuas palavras se sentirem soinhas
-por todo o que sabemos- procurarás
outras vozes como a tua.
Escuta
É mui emocionante.
Somos muita gente.
Acompanha-te o teu povo
e muitos outros povos como o nosso e
se o povo defende a língua
a língua protege o povo.
Adiante.
Falarás a nossa língua
e a música rebentará as tuas palavras
como estalitroques nos dedos, globos de cores,
coquetéis Molotov, bombas de palenque
no céu.
E falarás a nossa língua.
Recolherás as palavras que abandona alguma gente
no caminho
e ajudarás outra gente a recuperar
as palavras perdidas.
Falarás a nossa língua
com homens, mulheres, nenas e nenos
do teu tempo,
do passado e do futuro
Falarás com o vento.
Falarás a nossa língua.
Perguntarás que significam as palavras desconhecidas
porque gostas das aventuras, dos dragões,
dos caroços das maçãs,
dos vulcães em erupção, dos caracóis.
Falarás a nossa língua.
Dormirás com o pijama do ouriço-cacho
e um verso no peito
e sonharás que falas qualquer um
dos 6.000 idiomas do planeta.
Falarás a nossa língua
com palavras como casas,
como gavetas com colheres,
palavras como Pippi Langstrumpf a saltar
encima da cama entre moedas de ouro,
e algum dia abraçarás-nos com elas.
Falarás a nossa língua
e as tuas palavras abrirão
os caminhos da vida.

miércoles, 8 de noviembre de 2017

POEMAS DE SOPHIA DE MELLO

O Luns, 20 de Novembro, as 19,30, na BIBLIOTECA CENTRAL, Ferrol


25 de Abril

Esta é a madrugada que eu esperava
O dia inicial inteiro e limpo
Onde emergimos da noite e do silêncio

E livres habitamos a substância do tempo


domingo, 4 de junio de 2017

NAZIM HIKMET, SUS POEMAS



lendo poemas do gran poeta turco NAZIM HIKMET.
E despedindo ata o outono as lecturas no Club de Poesía.
Estades invitadas e invitados a tomar un viño logo do FALADOIRO

ME ACOSTUMBRO A ENVEJECER

Me acostumbro a envejecer, es el oficio más difícil del mundo,
llamar a las puertas por última vez,
la separación para siempre.
Horas que corréis, corréis, corréis...
Trato de comprender a costa de dejar de creer.
Te iba a decir una palabra pero no pude.
En mi mundo el sabor de un pitillo por la mañana con el estómago vacío.
La muerte antes de llegar me envió su soledad.
Envidio a los que no se dan cuenta de que envejecen,
tan ocupados están con sus cosas.
                                                               12 de enero de 1963

SOBRE QUEDARSE SORPRENDIDO

Puedo amar,
y tanto,
pide lo que quieras,
mi vida, mis ojos.
Puedo enfurecerme,
mi boca no se llena de espuma,
pero la ira de un camello no es nada al lado de la mía,
solo la ira del camello, no su rencor.
Puedo comprender
muchas veces con mi nariz,
es decir oliendo lo más oscuro lo que está más lejos
y puedo pelear,
por todos y por todo lo que me parece justo, correcto y hermoso,
ni mi edad ni mi porte me lo impiden,
sin embargo hace tiempo que se me olvidó quedarme sorprendido.
La sorpresa me dejó y se fue con sus ojos bien abiertos
y bien jóvenes.
¡Qué lástima!

Tanganica, febrero de 1963
Hotel Maranga

CARTA DE BERLÍN

1
Berlín, es de día y hace sol,
8 de marzo de 1963.
Felicidades, mujer.
He olvidado decírtelo por teléfono esta mañana,
olvido el mundo cuando oigo tu voz.
Muchas felicidades, mi amor.
                                                  Berlín, 8 de marzo de 1963

CARTA DE BERLÍN

2

Dentro de cuatro días estoy en Moscú.
Afortunadamente ya se acaba esta separación, regreso.
También esta separación quedará atrás, como un camino lluvioso.
Vendrán nuevas separaciones,
bajaré a otros pozos,
iré a más sitios y regresaré.
Correré a toda prisa para regresar de nuevo.
Después, ni Berlín ni Tanganica,
ya no iré a ningún sitio, a ningún sitio.
Ya no estará en mi mano volver ni en vapor ni en tren ni en avión.
Ya no llegarán cartas ni telegramas míos.
Y tampoco te telefonearé.
Ya no reirás dulcemente al oír mi voz.
Ya no recibirás noticias mías
y te quedarás sola.
Dentro de cuatro días estaré en Moscú.
En Berlín es de día y hace sol
es primavera en Moscú,
lo has dicho por teléfono.
Afortunadamente ya se acaba esta separación. Regreso.
Pero dentro de mí está la noche de la gran separación,
dentro de mí la amargura de cuando ya no me tengas,
dentro de mí tu soledad.
Soledad: pan de recuerdos que no llena,
invitación a lejanos recuerdos: soledad,
tal vez tres meses, tal vez tres años,
la soledad será tu sombra.
Dentro de cuatro días estaré en Moscú
en Moscú es primavera
lo has dicho por teléfono.
                                                          Berlín, 8 de abril de 1963.

CARTA DE BERLÍN

3

Dentro de cinco horas estaré junto a ti.
En Berlín, el sol entra en la habitación de mi hotel,
trinos húmedos de los pájaros
—ha llovido esta mañana—
y los tranvías
y el tiempo.
El tiempo está como detenido,
rígido, helado,
podrías cogerlo y colgarlo de un clavo,
podrías cortarlo con un cuchillo.
Es como si estuviera en la cárcel.
Y en la cárcel el más despiadado de los guardianes
es el tiempo.
Dentro de dos horas estaré en el aeropuerto.
Dentro de cinco horas en tu azul.
Dentro de cinco horas la libertad.
En las habitaciones de los hoteles, tras todos los regresos
habría que poner una estatua al inventor del avión.

Berlín, 12 de abril de 1963.
Publicamos aquí, en traducción de Fernando García Burillo y Çagla Soykan, una selección de los poemas que Nâzim Hikmet escribió en los dos postreros años de su vida. Poemas de amor, pues el poeta, exiliado en Moscú, había vuelto a enamorarse una última vez; poemas de compromiso político, al que nunca renunció; y poemas en los que reflexiona sobre la proximidad de la muerte y la vida que siente que se le escapa.






miércoles, 8 de marzo de 2017

VICTOR M. DIEZ, O POETA CON NOS

PERO SE OYE
Los domingos un cadáver. Erguido.
Cruza pálido el umbral del cabaret.
Un cadáver con guantes
tacones de bailarín escenario botas de aviadores
alemanes en los pasillos. Labios pintados:
la cantante grita, oídlo, en las habitaciones interiores.
                                                                                                                                                                                                                                           Ropa de escenario deshecha, su voz
de cantante grita. Pequeña ciudad grita.
Baile, baile, baile... y morfina alemana en los apartes.

Aquí nació Buenaventura Durruti, el héroe o
el gran perro malnacido.
La ciudad es un agente doble.
Fotografías de un baile, músicos vencidos
fumando en las traseras.
Los domingos un cadáver familiar...

Espías delatores habitaciones falsas fosas paseados.
La memoria de lo no vivido en primera persona,
así desordenada, se vivifica.
Una música sin partituras; canción de escombros
en la ciudad ocupada; tumbas sin nombre.


LOS INVITADOS
Maldito baile obligatorio.

Las ropas vacías y perfectas sobre las camas
esperan su carga.
Los invitados están desnudos
y callados como piedras
en sus pequeñas cajas de impaciencia.
Pueden oír los ensayos de la orquesta
y un bullicio futuro que repiten
como un imaginario coro de espías.


MIS AFUERAS
La locura es un idioma sagrado.
Lengua viva en la cabeza. Silencio en el corazón.
Hay en mi casa treinta ramos secos de mujer.
Me despierto en el cuadro de los sueños;
pintado sobre la tela:
                   el día es un atentado.

Sonajeros hay en mi cabeza.
Talismanes encordados. Casa, cuerpo, soledad.



Víctor M. Díez nació en León en 1968. Poeta, actor.

Realizó estudios de Psicología y Filosofía en la Universidad de Salamanca. Ha trabajado como programador informático, camarero, gestor cultural, redactor, castañero, actor…

Es autor de los poemarios Evaporado va (Ed. Provincia, León. 1996) finalista de la XII Bienal de Poesía «Provincia de León»; Cordura Abajo (Junta de Castilla y León, Valladolid. 1996) Premio Letras Jóvenes; Circo Varado (Nómadas, Oviedo. 1999); Oído en Tierra (De la luna libros, Mérida. 2000) VI Premio «Ciudad de Mérida» de Poesía;  Voz fuera de campo (Icaria, Barcelona. 2004); Ser no representable (De la luna libros, Mérida. 2004); Todo espera un fuego (Antología 1989-2008; Ed. Provincia, León. 2010), Funeral Celeste (Ed. Eolas, León. 2011), Escrito Sonámbulo (Ed. Amargord, Madrid. 2013), Discurso privado (Ed. Eolas, León 2014) Maldito baile obligatorio (Antología del autor. Ed. Liliputienses, Plasencia. 2016) y Todo lo zurdo (Varasek ediciones. Madrid. 2016).

Además ha sido incluido en las antologías y recopilaciones. Ha firmado, guías de viajes, catálogos de pintura y libros de encargo como XXV años de Teatro Corsario (Junta de Castilla y León, Valladolid. 2007) y Decir casa -antología poética sobre el hecho de habitar-  (Trenzametal Edita, Zamora. 2008). Ha sido responsable de ciclos poéticos como Alzado de la ruina (Salamanca, 1996), Pequeñas cosas para el agua (León, 2001), Cuatro Cuartetos (León 2007-2009), Un golpe de dados (León, 2010), Roma en el espejo (León 2013, 2014), Nombrando el porvenir/Encruijada de poetas (MUSAC, León 2014, 2015) y Laboratorio poético (Ayto León 2014, 2015).
Colaborador habitual de revistas literarias y prensa diaria, trabajó para la Semana Internacional de Cine de Valladolid, como redactor de su revista oficial SEMINCI, durante ocho ediciones. Ha coordinado varios Talleres de Escritura Creativa para institutos, centros cívicos,  universidades (León, Duke) y el Ayuntamiento de León.

Como poeta de acción ha colaborado en la última década con músicos improvisadores en diferentes proyectos. Actualmente recorre escenarios nacionales e internacionales con las agrupaciones Sin Red y Morse. Actor de teatro y cine, está inmerso en varios proyectos escénicos y audiovisuales.

Responsable de la organización o comisario
de los ciclos de lecturas poéticas
y actividades culturales:

«Alzado de la ruina» (Salamanca 1996), Ayuntamiento de Salamanca.
«Pequeñas cosas para el agua» (León 2001), C.C.A.N./ Ayuntamiento de León.
«Cuatro cuartetos» (León 2007-2009), para la Biblioteca Pública de León.
«Un golpe de dados» (León, 2010), Ayuntamiento de León.
«Roma en el espejo. Subterráneo de cultura» (León 2013-2017)  Ayuntamiento de León.
«Laboratorio poético» (León 2014-2017). Ayuntamiento de León.
«Nombrando el porvenir/encrucijada de poetas» (León 2014, 2015) MUSAC (Museo de Arte contemporáneo de Castilla y León).
«Programación FERECOR» (2015, 2016).
Semana de Poesía Salvaxe de Ferrol (2007 a 2017)
I Encuentro de poetas latinoamericanos. Canción de las orillas (2017)


También del I Festival Internacional Gaudí de Improvisación (I M P R O/GAUDÍ. León 2002); de las Jornadas “A vueltas con la improvisación” (León 2003) Eventos financiados por instituciones públicas. Y de las Ediciones VII y VIII del Festival Internacional de Improvisación Hurta Cordel (La Casa Encendida, Madrid 2003, 2004).


Ha participado en más de un centenar de recitales, conferencias, performances, mesas redondas y talleres por todo el Estado.