EUGENIO DE ANDRADE, (Ferrol, Luns, 15 de Outubro, 2018)

EUGENIO DE ANDRADE (Luns, 15 de outubro 2018)

BRANCO NO BRANCO

Já não se vê o trigo,

a vagarosa ondulação dos montes.

Não se pode dizer que fossem contigo,

tu só levaste esse modo

infantil de saltar o muro,

de levar à boca

um punhado de cerejas pretas,

de esconder o sorriso no bolso,

certa maneira de assobiar às rolas

ou então pedir um copo de água,

e dormir em novelo,

como só os gatos dormem.

Tudo isso eras tu, sujo de amoras.

(Andrade, 2005)

UN POEMA INEDITO DE LUIS PIMENTEL

Karl Hubbuch. Ladrones de pollos. 1923.

SACADO DE LA INTRODUCCIÓN  de BARCO SIN LUCES,  editado por La Voz de Galicia
"Pimentel, fragil e hipersensible ante los dolores de la vida, incluso en momentos menos terribles que los de la Guerra Civil, recurre a la poesía como consuelo, como defensa---por pequeña que ella sea---ante las ofensas de la vida. Titula, precisamente, "MI CONSUELO", el poema (incompleto) en el que diserta sobre la función consolatoria de su poesía:

Si no fueses tú, verso mío,

versos que me esperáis

en trances como éste,

en el rincón de la alcoba

que yo amo tanto.

¿Que haría?, ¡pobre de mi!,

u otro en mi lugar,

sin este consuelo,

sin este divino tesoro

donde poder descansar

un corazón enfermo,

un alma dolorida

que soporta tantas injusticias.

Guarda para ti, mi verso,

lo que yo podía depositar

en un corazón que me comprendiera,

un simple corazón como el mío.

Y llegas siempre, ¡verso mío!,

en la hora justa de la desgracia

cuando todo

parecía...

ROSALIA DE CASTRO, as razóns da saudade

¡Follas novas!, risa dame
ese nome que levás
cal si a unha moura ben moura
branca lle oíse chamar.

Non Follas novas, ramallo
de silvas e toxos sós,
hirtas coma as miñas penas,
feras, coma a miña dor.

Sin olido nin frescura,
bravas magoás e ferís...
¡Si na gándara brotades,
cómo non serés así!

de catro a catro, inolvidable MANOEL ANTONIO

de catro a catro

BALADA DO PAILEBOTE BRANCO

BALADA DO PAILEBOTE BRANCO

ESCOITABAMOS o vento
ríndose malévolo
debaixo do seu disfraz
E tamén contou o barco
a hestoria do piloto
a do gavieiro e a do rapaz
Vós xa sabedes todo
Eso que din as estampas
do libro de Simbad
Pero el contounos o resto
"Estreaba o horizonte
unha largacía audaz"...
O barco foi percorrendo
as cicatrices sentimentaes
que lle deixaron vellos navegantes
E os adeuses que leva na vela
gravados por miradas
tristes definitivas e distantes
Un día fíxose ao mar
ca parola ceifada nos beizos
E xa nunca volveu
Agora eu busco un vello mariñeiro
ou unha historia do pailebote branco
ou calquer cousa ...
que sei eu?
Escoitábamos o vento
ríndose malévolo
debaixo do seu disfraz
Pero a hestoria do pailebote branco
non a sabía o piloto
nin o gavieiro
nin o rapaz.