jueves, 28 de febrero de 2019

Un ano da publicación de Tripas


En novembro cúmprese un ano da saída do prelo de Tripas (Belagua. 2017), un libro de poemas no que recollo a produción poética de, cando menos, seis anos da miña vida. O eixo principal é, xustamente, a elaboración desa secuencia, un intervalo da miña propia traxectoria vital. Podería dicir que se trata dun discurso fragmentado co que tento reflexionar sobre os acontecementos importantes que deixaron pegada, procurando reconciliarme, ao mesmo tempo, co meu pasado.

Trátase dun libro no que se abordan, dende distintas perspectivas, momentos intensos que confeccionan, con dureza, a imaxe dun corpo que se ispe para non permitir que nada fique oculto, evitando que teza enramados confusos cargados de frustración.

Para min é, polo tanto, un libro importante, pero que ao mesmo tempo marca un punto de inflexión co que pretendo romper con esa forma de contarme, universalizando a miña propia experiencia, para espir, do mesmo xeito, o meu entorno máis ou menos inmediato.

Agradecido pola acollida do libro, recompilo hoxe as diferentes impresións que distintos medios foron capturando. Agradecido, tamén, a Estefanía Busto Dopazo pola tradución ao español, coa que se pretendía das cobertura peninsular aos textos.

Mario Regueira escribía, para o número 273 do semanario en papel Sermos Galiza do 21 de decembro do 2017, unha recensión na que resaltaba o «inconformismo e un afastamento voluntario das grandes correntes literarias, tamén no que respecta á procura de subxéneros», facendo referencia ao conxunto da miña obra.

Román Raña daba asúa visión para o Faro de Vigo do 25 de xaneiro do 2018, na que resalta o clima de desolación que marca, como liña definida, as páxinas de Tripas.

Manrique Fernández publicaba, o 1 de febreiro do 2018, unha recensión no xornal electrónicoComarcas na Rede de información dos municipios do sur de Pontevedra, considerándoo un libro visceral e negativista, moi acorde coas imaxes descarnadas que ocasións se mostran.

O día despois da presentación do libro en Lugo, Santiago Jaureguizar publicaba en El Progreso do día 9 de febreiro do 2018, un artigo resaltando aspectos relacionados coa primeira parte do libro, Arrabalde de silencio, nos que mesturo ficción e realidade para falar da chegada da miña nai a Ferrol, procedente do Roxal, concello de Neda.

O suplemento cultural do Faro de VigoO Faro da Cultura, do día 22 de febreiro publicaba unha extensa entrevista na que resalto o marcado ton autobiográfico destas Tripas.

Tensy Gesteira realizaba, para a súa bitácora literaria Lecturafilia, unha recensión do libro que acompañaría, días despois, cunha entrevista máis en profundidade.

Xa no mes de xullo, Henrique Dacosta escribía para o Suplemento Cultural Nordesía do Diario de Ferrol do 29 dese mes, unha recensión na que introducía o oxímoron como fío condutor, xa non só en Tripas, senón como recurso poético en todas as miñas obras.

E por último, até o momento, Vicente Araguas, para ese mesmo Suplemento Cultural, neste caso do 21 de outubro, escribía unhas liñas considerando o feito de mostrarme nu na escrita.

Diferentes visións que demostran un amplo abano de temáticas e recursos empregados nun libro que é como unha vida.
Minha foto


domingo, 13 de enero de 2019

Derek Walcott, os seus poemas con nos

https://sites.google.com/site/derekwalcottescolma/


Una voz que es una constelación Edward Hirsh (fragmento de un ensayo sobre el D. Walcott)
Después de la aparición de Collected poems, Walcott ha publicado The Arkansas testament (1987) y Omeros (1990). Este último libro es una recapitulación de La Odisea que hace paralelos entre la experiencia griega y la antillana y representa hasta ahora la piedra de toque de su poesía. Los temas de los poemas de Walcott reciben un eco y un contrapunto en la acción ritual y el lenguaje coloquial de sus mayores obras dramáticas, desde Dream on monkey mountain, Remembrance y Pantomime, hasta Beef, No chicken, The last carnival y A branch of the Blue Nile. Al leer la obra completa de Walcott uno está siempre consciente del compromiso que mantiene con un pueblo y un territorio. Walcott ha buscado en numerosas ocasiones dar voz a las caletas y playas, colinas, promontorios y valles de su tierra natal. Santa Lucía, su lugar de nacimiento, es una de las cuatro islas Windward del Caribe oriental, un pequeño y escarpado territorio que da hacia el océano Atlántico de un lado y del otro hacia el Caribe.
El mar —o lo que él ha llamado "el teatro del mar"— es una presencia inescapable en su obra y tiene una incidencia directa en su sentirse isleño, un poeta de un mundo nuevo flotante rodeado por el agua. "El mar fue mi privilegio / Y un pueblo fresco", escribe en Omeros, donde también define al
mar como "un poema épico donde cada línea fue borrada / pero vuelve a escribirse en páginas de rompientes que explotan". Al mismo tiempo, Walcott ha sido un resuelto abogado de la literatura y la cultura pancaribeña, y considera que cada isla es una pieza integral de una unidad histórica mayor.
Se define a sí mismo como parte de una constelación de escritores —entre ellos, St.John Perse, Aimé Césaire y C. L. R. James— que han creado una literatura en muchas lenguas distintas, y pertenece a una generación que ha descrito con frecuencia su excitación y la posesión creativa que
experimentan al escribir acerca de un lugar por vez primera, y definen su papel en términos de lo que Alejo Carpentier llama "la tarea adánica de darle a cada cosa su nombre".
Walcott irradia alegría en los nombres y los verbos, en el sazón del habla coloquial, en los sabores salados, marítimos de las palabras mismas. Posee uno de los más finos vehículos expresivos desde Hart Crane o Dylan Thomas.


domingo, 16 de diciembre de 2018

Adrienne Rich, os seus poemas con nos

ADRIENNE RICH, os seus poemas con nos (Luns 17 de Decembro, 2018)



INTENTANDO HABLAR CON UN HOMBRE

Afuera, en el desierto, estamos probando bombas,

por eso hemos venido aquí.
A veces siento un manantial
abriendo camino entre acantilados deformes
un ángulo agudo de entendimiento
moviéndose como el foco del sol
en este escenario condenado.

Lo que hemos tenido que perder para llegar hasta aquí –
colecciones enteras de elepés, películas que protagonizamos
rodadas en el vecindario, mostradores de reposterías
repletos de secas galletas judías rellenas de chocolate,
el idioma de las cartas de amor, de las notas de suicidio,
tardes en la ribera
fingiendo ser niños

Al venir hasta este desierto
pretendíamos cambiar la mueca de
conducir entre verdes pálidos cactus
caminando a mediodía en la ciudad fantasma
rodeados por un silencio

que suena como el silencio del lugar
pero que vino con nosotros
y nos es conocido
y todo lo que dijimos hasta ahora
era un esfuerzo por correr un tupido velo –
Al venir hasta aquí estamos enfrentándolo

Aquí fuera me siento más inútil
contigo que sin ti
Mencionas el peligro
y enumeras el equipo
hablamos de personas que se cuidan unos a otros
en emergencias – laceración, sed –
pero tú me miras como una emergencia

Tu calor seco se siente como un poder
tus ojos son estrellas de una magnitud distinta
reflejan luces que deletrean: SALIDA
cuando te levantas y caminas de un lado a otro

hablando del peligro
como si no fuésemos nosotros
como si estuviésemos probando cualquier otra cosa.

Trying to talk with a man
Out in this desert we are testing bombs,
that’s why we came here.
Sometimes I feel an underground river
forcing its way between deformed cliffs
an acute angle of understanding
moving itself like a locus of the sun
into this condemned scenery.

What we’ve had to give up to get here –
whole LP collections, films we starred in
playing in the neighborhoods, bakery windows
full of dry, chocolate-filled Jewish cookies,
the language of love-letters, of suicide notes,
afternoons on the riverbank
pretending to be children

Coming out to this desert
we meant to change the face of
driving among dull green succulents
walking at noon in the ghost town
surrounded by a silence

that sounds like the silence of the place
except that it came with us
and is familiar
and everything we were saying until now
was an effort to blot it out –
coming out here we are up against it

Out here I feel more helpless
with you than without you
You mention the danger
and list the equipment
we talk of people caring for each other
in emergencies – laceration, thirst –
but you look at me like an emergency

Your dry heat feels like power
your eyes are stars of a different magnitude
they reflect lights that spell out: EXIT
when you get up and pace the floor

talking of the danger
as if it were not ourselves
as if we were testing anything else.

lunes, 12 de noviembre de 2018

Manifestos, Manifiestos, Compromiso, Resistencia y Risa



Os nosos parentes máis próximos: os francotiradores, os llaneros solitarios que abordelan os cafés de chineses de latinoamérica, os destazados en supermarkets, nas súas tremendas disyuntivas individuo-colectividad; a impotencia da acción e a procura (a niveis individuais ou ben enfangados en contradicións estéticas) da acción poética. (Déixeno todo, nuevamente Manifesto infrarrealista Roberto Bolaño)

E a boa cultura burguesa? E a academia e os incendiarios? e as vanguardias e as súas retaguardias? E certas concepcións do amor, a boa paisaxe, a Colt precisa e multinacional? Como me dixo Saint-Just nun soño que tiven fai tempo: Ata as cabezas dos aristócratas pódennos servir de armas.

domingo, 14 de octubre de 2018

EUGENIO DE ANDRADE, (Ferrol, Luns, 15 de Outubro, 2018)

EUGENIO DE ANDRADE (Luns, 15 de outubro 2018)





BRANCO NO BRANCO

Já não se vê o trigo,
a vagarosa ondulação dos montes.
Não se pode dizer que fossem contigo,
tu só levaste esse modo
infantil de saltar o muro,
de levar à boca
um punhado de cerejas pretas,
de esconder o sorriso no bolso,
certa maneira de assobiar às rolas
ou então pedir um copo de água,
e dormir em novelo,
como só os gatos dormem.
Tudo isso eras tu, sujo de amoras.


(Andrade, 2005)



sábado, 20 de enero de 2018

Este Luns, 22 de Xaneiro, JOHN ASHBERY , os seus poemas



"o primeiro poema de Ashbery que li que me despertou um verdadeiro fascínio, especialmente por dar aquela sensação estranha de estar quaseconseguindo compreender sobre o que é o poema (se é que os poemas de Ashbery são sobre alguma coisa, de fato), sem, no entanto, chegar a qualquer coisa que se pareça com uma compreensão real. Vocês podem conferi-la clicando aqui, juntamente com uma brevíssima introdução sobre o poeta e a sua obra."    
(poemas de John Ashbery, tradução de Adriano Scandolara)

 https://escamandro.wordpress.com/2014/01/01/3-poemas-de-john-ashbery/

Um mal que vem para bem
Sim, eles estão vivos e podem ter essas cores,
Mas eu, em minha alma, estou vivo também.
Sinto que devo cantar e dançar, para dizer
Isso de certo jeito, sabendo que você pode estar atraído por mim.
E canto em meio ao desespero e o isolamento
A chance de te conhecer, de cantar de mim
O que é você. Você vê,
Você me segura contra a luz de um modo
Que nunca esperei ou suspeitei, talvez
Porque você sempre me diz que eu sou você,
E tenho razão. As grandes píceas rondam.
Sou seu para morrer junto, desejar.
Não posso jamais pensar em mim, eu desejo você
Num quarto em que as cadeiras
Estão com as costas viradas para a luz
Infligida sobre a pedra e os caminhos, as árvores reais
Que parecem brilhar para mim através das gelosias na sua direção.
Se a luz selvagem deste dia de janeiro é real
Eu me comprometo em ser-te verdadeiro,
Você que não consigo mais parar de lembrar.
Lembrar de perdoar. Lembrar de passar além de você, rumo ao dia
Nas asas do segredo que você jamais saberá.
Assumindo-me por mim mesmo, no caminho
Que os contornos pasteis do dia me atribuíram.
Prefiro “vocês” no plural, quero vocês
Vocês devem vir até mim, todos dourados e pálidos
Como o orvalho e o ar.
E então me começa a vir esse sentimento de exaltação.