jueves, 3 de abril de 2008

CHUS PATO lee sus poemas

RECITAL DE
CHUS PATO
LUNES, 7 DE MARZO DE 2008
a las siete (19 h.) de la tarde
DENTRO DE LAS LECTURAS DEL CLUB DE POESIA
BIBLIOTECA MUNICIPAL
DE FERROL

Noticias de CHUS PATO y poemas

Ficha do autor





o exterior do poema: a súa estatura, a cor dos seus ollos, o sexo ao que pertence; cándo
come, durme, camiña
é diferente a cando dicimos: pensamento, eu, conciencia?

existe un interior/exterior do poema?

todas estas palabras (intelecto, mente, razón... ) pertencen ao interior?

é privada a lingua que o poeta utiliza cando configura
o interior do poema?
existe un exterior?
é privado?
a linguaxe é un labirinto de camiños
un tráfico




unha voz interna, escoitamos esa voz particular; agardamos ordes, agardamos instruccións
desa voz interior

pero unha voz adentrada componse de todos os textos escritos, lidos por eses ollos-voz, de
todo o que levamos falado, de todo o que non é verbal (audible)


agardamos ordes, é así como escribimos?


dicimos é un poema inspirado
escoitamos a súa voz (a do poeta)
agardamos ordes, instruccións desa voz reclusa, inspirada, do poeta






damos gracias á deidade por esta concordancia entre o símbolo e a cousa, entre a linguaxe
e as cousas

**
alguén máis ca min podería sentir esta dor?
é privada a linguaxe na que expresamos os nosos sentimentos?
é privada a lingua na que escribo?




os cisnes, non están




vai demasiada calor





lunes, 31 de marzo de 2008

poema de LEY DE VIDA, David Gonzalez




EL TIEMPO NO ESPERA POR NADIE
Le pregunto a uno del barrio, un antiguo colega,
que si sabe algo de Begoña,
que si sabe qué ha sido de su vida.
Hace tiempo que no hablar nada de ella.
Las ultimas noticias que tuve son que estaba
ingresada en la residencia sanitaria de Cabueñes
en fase terminal
SIDA.
Se habia trastornado.
Se pintadurnaba los labios
por la mañana
por la tarde se miraba en el espejo del cuarto de baño:
Pero, ¿que me ha pasado en la cara?
¿Quien coño me ha echado pintura?
Estaba allí sola.
Se paseaba en silla de ruedas
por los pasillos
a la hora de las visitas.
A sus padres se les había olvidado
que trajeron una hija a este mundo.
Su hermano mayor pasaba mucho de ir a verla.
El otro, Bernar, no podia.
Estaba en el cementerio de Ceares. Enterrado.
La aguja tambien.
Quedo yo.
Podría acercarme un momento a la residencia,
no me costaria ningún trabajo.
Pero, ¿para que voy a ir, a ver?
¿para que?
¿Todavia sigues currando en la misma empresa de antes?
Y para seguir
Después de todo, no eres tan golfo como yo pensaba, ¿eh?
Pero ese antiguo colega del barrio también me dice:
Casi fijo que ya la habrá palmado.
Los médicos le daban de vida, como mucho,
hasta octubre
hasta octubre del año pasado,
y ya vés en que mes estamos ahora, ¿no?
Septiembre.


--
http://aguazzero.blogspot.com