poucos, iámolo soterrando de vagar,
entre canción e canción, entre baile e
baile; deitándolle a area nos ollos e nas
patas, esperando a que medrasen
mapoulas entre os dentes ou a que caese
enfermo de tanta marea sen chuvia.
| |
| |
OBRADOIRO DE LINGUAXE POÉTICA E MANOFACTURA
(Estevo Creus Andrade)
Introducción
O obradoiro que aquí presentamos parte do suposto da existencia dunha linguaxe ou millor, dunha metalinguaxe que estaría nas bases de toda creación artística e que sería o elemento unificador dos distintos eidos da creación. Falamos pois, de “ollada” ou “posicionamento poético” (linguaxe poética) que logo vehiculizarase e transformarase en función do medio elexido (vídeoimaxe., pintura, música, poesía,etc.) e por suposto, da linguaxe e restriccións propias de cada un deles .
Neste obradoiro pretendemos traballar a poesía dun xeito molar, dende o desenvolvemento da creatividade artística (posicionamento ou metalinguaxes) pasando pola construcción poética escrita (poesía ) así como polos seus distintos eidos: poesía da experiencia, poesía do coñecimento, poesía e humor, etc.
obxetivos
Serían 3 os obxetivos fundamentais deste obradoiro:
Programa
O Obradoiro desenvolverase en 3 sesións de 3 hora de duración. As sesións sempre serán de carácter lúdico e participativo e en todas elas se traballarán os seguintes aspectos:
secuencia
Aínda que todos estes aspectos estarán traballandose continuamente , cada sesión fará máis fincapé nalgun deles:
Primeira sesión. Metalinguaxxe. Título: “Un ollo para unha teoría óptica”
Segunda sesión. A construcción poética. Título:”a palabra é un andamio para a palabra andamio”
Terceira sesión. Poéticas diversas. Facer poesía ou desfacérmena?
Material requerido:
Televisor e lector de dvd se é posible. *Non imprescindible.
Estevo Creus (Cee,1971), foi membro fundador da editorial de poesía Letras de Cal e do grupo de teatro Talía. Como poeta ten publicados os seguintes libros: Poemas da Cidade Oculta. Edicións xerais de Galicia (1996) Areados. .Premio Miguel González Garcés da Deputación de A Coruña. Diputación de A Coruña (1996) Teoría do Lugar. Premio Eusebio Lorenzo Baleirón (1998). Edicións de O Castro (1999) O Libro dos Cans. Versión en disquet de Retagarda Edicións (2000) Decrúa. premio de poesía Fiz Vergara Vilariño Edicións Espiral Mayor. (2003) Facer merzbau. Non Ou edicións (2007). Tamén ten publicados os relatos: E a catro patas quilómetros. Premios Pedrón de Ouro. Edicións do Castro (1994) Alguen Matou a Bambi. Recollido en “Historia da Pusilaminidade e catro contos máis”.Casa da Xuventude de Ourense (1996) e realizado artigos e colaboracións en revistas como “O Monografías” , “Dorrna”,etc. No ámbito das artes plásticas destaca o seu poemario experimentall “O libro dos cans” (versión en disquete e papel) onde se mistura a poesía coa pintura e a construcción de máquinas, así como a súa participación no proxecto de poesía visual “Translítera”.
| | ||
| | | |
| | Logo, voltaba á casa. Un tigre azul esperábame contigo, e ós poucos, iámolo soterrando de vagar, entre canción e canción, entre baile e baile; deitándolle a area nos ollos e nas patas, esperando a que medrasen mapoulas entre os dentes ou a que caese enfermo de tanta marea sen chuvia.
SOMOS COMA DOUS NENOS TRISTES NO MEDIO DAS ORTIGAS ATRAPANDO CASCARRUBIAS E SALTÓNS DETRÁS DAS PERSIANAS MENTRES TODOS DORMEN NA VENTÁ DA CASA
ATRAPANDO CASCARRUBIAS E SALTÓNS COS OLLOS PECHADOS
ONDE CASE QUE É IMPOSIBLE QUE SE REFLICTA A LÚA. |
Quero
que vos caian na cabeza
un par de tigres.
Que vos anden pola boca todo o día
que vos resoen na cara
que penetren nos vosos ollos
e non saibades por que.
Que vos cansen
que vos abafen
que vos farten
que vos saian da memoria
máis profunda
quizais ás doce en punto
cando ninguén o espera.
Quero que vos caian na cabeza
un par de tigres
así de dolorosos.


Estevo Creus (Cee,1971), foi membro fundador da editorial de poesía Letras de Cal e do grupo de teatro Talía. Como poeta ten publicados os seguintes libros: Poemas da Cidade Oculta. Edicións xerais de Galicia (1996) Areados. .Premio Miguel González Garcés da Deputación de A Coruña. Diputación de A Coruña (1996) Teoría do Lugar. Premio Eusebio Lorenzo Baleirón (1998). Edicións de O Castro (1999) O Libro dos Cans. Versión en disquete de Retagarda Edicións (2000) Decrúa. premio de poesía Fiz Vergara Vilariño Edicións Espiral Mayor. (2003) Facer merzbau. Non Ou edicións (2007). Tamén ten publicados os relatos: E a catro patas quilómetros. Premios Pedrón de Ouro. Edicións do Castro (1994) Alguen Matou a Bambi. Recollido en “Historia da Pusilaminidade e catro contos máis”.Casa da Xuventude de Ourense (1996) e realizado artigos e colaboracións en revistas como “O Monografías” , “Dorrna”,etc. No ámbito das artes plásticas destaca o seu poemario experimentall “O libro dos cans” (versión en disquete e papel) onde se mistura a poesía coa pintura e a construcción de máquinas, así como a súa participación no proxecto de poesía visual “Translítera”.
autopoetica
I
Supongo una memoria no hablada de las cosas. Y a ese hombre que recoge como un golpe toda su inconsciencia de cetáceo y que le duele. Filogénesis y ontogénesis o teoría de lo no dicho.
Ese Bigbang injerto en las escamas.
Como forma, me interesa la capacidad de la palabra para hacerse sueño o herida y entonces muere o mata su linealidad. Como la costa abrupta de mi nacimiento allá en Fisterra: En fin, se despoja.
Porque no existe la memoria del mundo
Tan solo el golpe.
II
O entender que la única caja posible es el cuerpo. No puedo hablar o comprender la acción sin su referencia constante. ¿Dónde si no nace mi brazo?¿Donde si no residen todos los efectos del mundo, y se reside?. En algún lugar, pues, la interacción se hace carne y se deshace en carne. Areados. Encontrar ese lugar exacto de lo sentido sería encontrar en realidad todo lo que fue, es, y todo lo posible
o lo contrario.
Como forma la palabra se hace imagen o metáfora de un espacio para definir los cuerpos, y como cuerpo su lenguaje es analógico
y se esculpe.
O en la arena
III
O quizá la palabra es la única forma posible de mirar el mundo. Me interesa en si misma. Toda ley física no es más que una excepción y como científico es posible inventar los fenómenos en la construcción de una ley unificadora. La ciencia aunque no lo crea es pura metáfora y la poesía aunque no lo crea, quizá sea la única ecuación posible para el ruido.
Como forma la palabra es un laboratorio de cuerpos, acciones y cubetas con los que recoger la lluvia.
Porque los cuerpos cuando caen hacen ruido.
Teoría del lugar
o caja
para llenar de plumas.
IV
O puede entenderse que algo pueda definirse no por él sino también por el lugar que lo sujeta o escenario .Me obsesionan los espacios. Descubrir el paisaje es encontrar lo invisible de un proceso en resaca y que se muere. Nada es causa y todo es consecuencia. El territorio, el mar, los hombres-animales y los bichos son resaca. Como habitantes de una ola e una ola.
Como forma la palabra descubre no como palabra sino como la película de una asa . .Desvelar lo invisible no es más que fotografiar el linde donde el ojo se sujeta.
Teoría descriptiva o sílex de los caminos.
Clavar una estaca en la marea
V
O quizá interese hablar del poder de las palabras. De cómo mi cuerpo es una palabra boca que me impide. Y de donde viene el texto o quien impone el texto. Interesa el capital como creador de narraciones y metáforas para una desposesión de la experiencia de un cuerpo. Decrúa.
Pues yo soy un linde entre las ficciones posibles, un barco varado en el arenal, un lugar flecha.
Como forma la palabra es palabra revuelta en narraciones. Me interesa esa capacidad de crear mundos paralelos y trampas para los ojos.
Su esencia de caballo de Troya en una
palabra boca que me impide.