Mostrando entradas con la etiqueta "estevo creus". Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta "estevo creus". Mostrar todas las entradas

lunes, 5 de diciembre de 2011

ESTEVO CREUS: lunes, 19 de Diciembre, 2011


Viviamos nunha casa abeirada ó atlántico

ti coleccionabas postais de viaxes

e eu era

coma un corazón enfermo

un paseo solitario

polas nubes.

E ó lonxe

berraba un tigre

porque todo era silencio.
                                                              Areados




Logo, voltaba á casa.
Un tigre azul esperábame contigo, e ós
poucos, iámolo soterrando de vagar,
entre canción e canción, entre baile e
baile; deitándolle a area nos ollos e nas
patas, esperando a que medrasen
mapoulas entre os dentes ou a que caese
enfermo de tanta marea sen chuvia.






  SOMOS
          COMA DOUS NENOS TRISTES
          NO MEDIO DAS ORTIGAS
          ATRAPANDO CASCARRUBIAS E SALTÓNS
          DETRÁS DAS PERSIANAS
          MENTRES TODOS DORMEN
          NA VENTÁ DA CASA

          ATRAPANDO CASCARRUBIAS E SALTÓNS
          COS OLLOS PECHADOS


          ONDE CASE QUE É IMPOSIBLE
          QUE SE REFLICTA A LÚA.




          

domingo, 1 de mayo de 2011

nuevas lecturas del club de poesía

El proximo lunes dia 9, continuaremos las lecturas de poesía. Despues de una semana tan salvaxe de poesía como la que hemos vivido nos disculpareis este pequeño respiro.
Leeremos poemas de los poetas que nos han acompañado estos dias, como Olga Novo, poemas del ultimo libro de ESTEVO CREUS, poemas de Oroza, y comentaremos la lectura que nos regalo MARIA DO CEBREIRO, magnifico regalo.
Saludos cordiales y gracias amigos y amigas por este hermoso viaje que compartimos.
O proximo luns dia 9, continuaremos as lecturas de poesía. Despues dunha semana tan salvaxe de poesía como a que vivimos desculpar este pequeno respiro.
Leremos poemas dos poetas que nos acompañaron estes dias, como Olga Novo, poemas do ultimo libro de ESTEVO CREUS, poemas de Oroza, e comentaremos a lectura que nos regalou MARIA DO CEBREIRO, magnifico agasallo.
Saúdos cordiais e grazas amigos e amigas por esta fermosa viaxe que compartimos.

viernes, 25 de abril de 2008

poesia salvaxe, gracias...

É absolutamente imprescindible facer publico o agradecemento a todos os que participaron nesta semana Salvaxe de Poesia Encarnada.
Aos que nos axudaron a facer realidade: Maxi e Dani, a súa amabilidade e disposicion, a súa logistica de barricada, a inmediatez das súas solucións, fixeron posible a actitude xenerosa dos poetas.
Estes, empezando por Marcos Lorenzo, xestor municipal escelente, poeta e amigo, todo un luxo no proceso de materializacion e conclusion do proxecto.
Maria Lado, Lucia Aldao, Victor M. Diez, amigo entrañable, David gonzalez,
O Leo, Estevo Creus, camilo Franco, e Carlos Oroza e Carlos Rivas, manuel cortes, todos, connosco incluídos, gozamos dunha polifonia de voces libres, tenras, rabiosas, xenerosas, insurrectas, irredentas, ousadas e valentes que hau feito destes dias un acontecemento cidadán cuxa transcendencia, cremos, escápallenos.
Grazas a todos pola salvaxe poetica da vida que nestes dias fíxose patente, en voo rasante e solidario.

lunes, 14 de abril de 2008

HOY, 14 DE ABRIL, ESTEVO CREUS A LAS SEIS DE LA TARDE.

OBRADOIRO DE LINGUAXE POÉTICA E MANOFACTURA

(Estevo Creus Andrade)

Introducción

O obradoiro que aquí presentamos parte do suposto da existencia dunha linguaxe ou millor, dunha metalinguaxe que estaría nas bases de toda creación artística e que sería o elemento unificador dos distintos eidos da creación. Falamos pois, de “ollada” ou “posicionamento poético” (linguaxe poética) que logo vehiculizarase e transformarase en función do medio elexido (vídeoimaxe., pintura, música, poesía,etc.) e por suposto, da linguaxe e restriccións propias de cada un deles .

Neste obradoiro pretendemos traballar a poesía dun xeito molar, dende o desenvolvemento da creatividade artística (posicionamento ou metalinguaxes) pasando pola construcción poética escrita (poesía ) así como polos seus distintos eidos: poesía da experiencia, poesía do coñecimento, poesía e humor, etc.

obxetivos

Serían 3 os obxetivos fundamentais deste obradoiro:

  1. Estimular a capacidade creativa dos alumnos/as
  2. poñer en relación os distintos eidos artísticos e abrir as posibilidades de posicionamentos para a escrita (construcción poética ao traveso da imaxe, da música, etc.)
  3. fornecer e potenciar nos alumnos/as as capacidades para a construcción poética nos distintos ámbitos e estilos da escrita.

Programa

O Obradoiro desenvolverase en 3 sesións de 3 hora de duración. As sesións sempre serán de carácter lúdico e participativo e en todas elas se traballarán os seguintes aspectos:

  1. estimulación sensorial/conceptual
  2. metalinguaxes
  3. xeitos e formas de construcción poética escrita (recursos poéticos: metáforas, ritmo,etc)
  4. Construcción individual/colectiva e recitado

secuencia

Aínda que todos estes aspectos estarán traballandose continuamente , cada sesión fará máis fincapé nalgun deles:

Primeira sesión. Metalinguaxxe. Título: “Un ollo para unha teoría óptica”

Segunda sesión. A construcción poética. Título:”a palabra é un andamio para a palabra andamio”

Terceira sesión. Poéticas diversas. Facer poesía ou desfacérmena?

Material requerido:

Televisor e lector de dvd se é posible. *Non imprescindible.


Datos biográficos do autor

Estevo Creus (Cee,1971), foi membro fundador da editorial de poesía Letras de Cal e do grupo de teatro Talía. Como poeta ten publicados os seguintes libros: Poemas da Cidade Oculta. Edicións xerais de Galicia (1996) Areados. .Premio Miguel González Garcés da Deputación de A Coruña. Diputación de A Coruña (1996) Teoría do Lugar. Premio Eusebio Lorenzo Baleirón (1998). Edicións de O Castro (1999) O Libro dos Cans. Versión en disquet de Retagarda Edicións (2000) Decrúa. premio de poesía Fiz Vergara Vilariño Edicións Espiral Mayor. (2003) Facer merzbau. Non Ou edicións (2007). Tamén ten publicados os relatos: E a catro patas quilómetros. Premios Pedrón de Ouro. Edicións do Castro (1994) Alguen Matou a Bambi. Recollido en “Historia da Pusilaminidade e catro contos máis”.Casa da Xuventude de Ourense (1996) e realizado artigos e colaboracións en revistas como “O Monografías” , “Dorrna”,etc. No ámbito das artes plásticas destaca o seu poemario experimentall “O libro dos cans” (versión en disquete e papel) onde se mistura a poesía coa pintura e a construcción de máquinas, así como a súa participación no proxecto de poesía visual “Translítera”.

jueves, 10 de abril de 2008

PoesíaDigital

PoesíaDigital

AQUI INFORMACION SOBRE A POESIA GALEGA ACTUAL

outro poema de ESTEVO CREUS:








Logo, voltaba á casa.

Un tigre azul esperábame contigo, e ós poucos, iámolo soterrando de vagar, entre canción e canción, entre baile e baile; deitándolle a area nos ollos e nas patas, esperando a que medrasen mapoulas entre os dentes ou a que caese enfermo de tanta marea sen chuvia.

SOMOS

COMA DOUS NENOS TRISTES

NO MEDIO DAS ORTIGAS

ATRAPANDO CASCARRUBIAS E SALTÓNS

DETRÁS DAS PERSIANAS

MENTRES TODOS DORMEN

NA VENTÁ DA CASA

ATRAPANDO CASCARRUBIAS E SALTÓNS

COS OLLOS PECHADOS

ONDE CASE QUE É IMPOSIBLE

QUE SE REFLICTA A LÚA.

OBRADOIRO DE POESIA DAS MAUS DE ESTEVO CREUS

LOS LUNES 14, 21 Y 28 DE ABRIL DEL 2008

OBRADOIRO DE POESIA A CARGO DE ESTEVO CREUS

Quero

que vos caian na cabeza

un par de tigres.

Que vos anden pola boca todo o día

que vos resoen na cara

que penetren nos vosos ollos

e non saibades por que.

Que vos cansen

que vos abafen

que vos farten

que vos saian da memoria

máis profunda

quizais ás doce en punto

cando ninguén o espera.

Quero que vos caian na cabeza

un par de tigres

así de dolorosos.

ESTEVO CREUS, NOTICIAS ENCENDIDAS






A partir del próximo lunes, día 14, inclusive, tendremos con nosotros a ESTEVO CREUS, y su taller de creación poética. Seran tres Lunes intensos y llenos de creatividad.
UN OBRADOIRO QUE FARA DA PALPEBRA, O QUE É, A PEL DO MUNDO.

Datos biográficos do autor

Estevo Creus (Cee,1971), foi membro fundador da editorial de poesía Letras de Cal e do grupo de teatro Talía. Como poeta ten publicados os seguintes libros: Poemas da Cidade Oculta. Edicións xerais de Galicia (1996) Areados. .Premio Miguel González Garcés da Deputación de A Coruña. Diputación de A Coruña (1996) Teoría do Lugar. Premio Eusebio Lorenzo Baleirón (1998). Edicións de O Castro (1999) O Libro dos Cans. Versión en disquete de Retagarda Edicións (2000) Decrúa. premio de poesía Fiz Vergara Vilariño Edicións Espiral Mayor. (2003) Facer merzbau. Non Ou edicións (2007). Tamén ten publicados os relatos: E a catro patas quilómetros. Premios Pedrón de Ouro. Edicións do Castro (1994) Alguen Matou a Bambi. Recollido en “Historia da Pusilaminidade e catro contos máis”.Casa da Xuventude de Ourense (1996) e realizado artigos e colaboracións en revistas como “O Monografías” , “Dorrna”,etc. No ámbito das artes plásticas destaca o seu poemario experimentall “O libro dos cans” (versión en disquete e papel) onde se mistura a poesía coa pintura e a construcción de máquinas, así como a súa participación no proxecto de poesía visual “Translítera”.



autopoetica

I

Supongo una memoria no hablada de las cosas. Y a ese hombre que recoge como un golpe toda su inconsciencia de cetáceo y que le duele. Filogénesis y ontogénesis o teoría de lo no dicho.

Ese Bigbang injerto en las escamas.

Como forma, me interesa la capacidad de la palabra para hacerse sueño o herida y entonces muere o mata su linealidad. Como la costa abrupta de mi nacimiento allá en Fisterra: En fin, se despoja.

Porque no existe la memoria del mundo

Tan solo el golpe.

II

O entender que la única caja posible es el cuerpo. No puedo hablar o comprender la acción sin su referencia constante. ¿Dónde si no nace mi brazo?¿Donde si no residen todos los efectos del mundo, y se reside?. En algún lugar, pues, la interacción se hace carne y se deshace en carne. Areados. Encontrar ese lugar exacto de lo sentido sería encontrar en realidad todo lo que fue, es, y todo lo posible

o lo contrario.
Como forma la palabra se hace imagen o metáfora de un espacio para definir los cuerpos, y como cuerpo su lenguaje es analógico

y se esculpe.

O en la arena

III

O quizá la palabra es la única forma posible de mirar el mundo. Me interesa en si misma. Toda ley física no es más que una excepción y como científico es posible inventar los fenómenos en la construcción de una ley unificadora. La ciencia aunque no lo crea es pura metáfora y la poesía aunque no lo crea, quizá sea la única ecuación posible para el ruido.


Como forma la palabra es un laboratorio de cuerpos, acciones y cubetas con los que recoger la lluvia.

Porque los cuerpos cuando caen hacen ruido.

Teoría del lugar

o caja

para llenar de plumas.

IV

O puede entenderse que algo pueda definirse no por él sino también por el lugar que lo sujeta o escenario .Me obsesionan los espacios. Descubrir el paisaje es encontrar lo invisible de un proceso en resaca y que se muere. Nada es causa y todo es consecuencia. El territorio, el mar, los hombres-animales y los bichos son resaca. Como habitantes de una ola e una ola.

Como forma la palabra descubre no como palabra sino como la película de una asa . .Desvelar lo invisible no es más que fotografiar el linde donde el ojo se sujeta.

Teoría descriptiva o sílex de los caminos.

Clavar una estaca en la marea

V

O quizá interese hablar del poder de las palabras. De cómo mi cuerpo es una palabra boca que me impide. Y de donde viene el texto o quien impone el texto. Interesa el capital como creador de narraciones y metáforas para una desposesión de la experiencia de un cuerpo. Decrúa.

Pues yo soy un linde entre las ficciones posibles, un barco varado en el arenal, un lugar flecha.

Como forma la palabra es palabra revuelta en narraciones. Me interesa esa capacidad de crear mundos paralelos y trampas para los ojos.

Su esencia de caballo de Troya en una

palabra boca que me impide.