y LEEREMOS LA VIDA Y LA MUERTE EN LOS SIMBOLOS QUE LA LENGUA TALLA A PARTIR DEL CORAZON DEL MUNDO DONDE MI CORAZON DESPIERTE.
LEEREMOS A GEORG TRAKL
Lunes, 21 de Novembro del año 2011, as sete e media do seran
EL OTOÑO DEL HOMBRE SEÑERO
Viene el oscuro otoño con fruta y plenitud
destello amarillento de aquel verano hermoso.
Un puro azul se evade de su viejo ataúd
y de leyendas lleno, suena tan armonioso
el vuelo de las aves. Vino claro. Quietud
colmada de respuestas a un preguntar penoso.
Surcan aisladas cruces la desierta colina
y en el bosque rojizo se pierden las ovejas.
Por el cristal del agua lenta nube camina.
Gesto del labrador, trocado en calma. Cejas
azules de la noche tocan cual ala fina
negruzca tierra y seca paja de pobres tejas.
Vuelve a la tibia casa un mudo resignarse.
Pronto anidan estrellas en la cansada frente.
De los ojos dolidos, que azules han de amarse,
los angeles se alejan. Del sauce quedamente
cae el rocio negro. Canta el juncal. ¿Salvarse
de aquella muerte fria? Oh mi temor, ¡detente!
(del libro CANTOS DE MUERTE, publicado por seix barral
traduccion de Angelica Becker)
sábado, 12 de noviembre de 2011
UN HERMOSO POEMA, de Estremas, de ANA ROMANI
(DE ESTREMAS)
Desde el desierto
Pues allí ha de nacer un clamor nuevo
Jose Angel Valente
ESTE POEMA é unha mole oceánica
que con furia apaixonada escavo no deserto
-non a esculpo desvéloa-
e o deserto estrema arqueada no horizonte
convexa
nada de soidade baleiro ou intemperie
senón lucidez de fósiles amados
que na ausencia da súa celebran esta carne
-a miña o corpo que desato-
É carnica de corpos agrestes que poboan o meu labio
este poema
e o la bio memoria e voz que asi se precipita
- o eu en vos destémese-
fala dos manglares dos usos do poema da rabia desatada
-A duna é esta nación de silice que nos move-
A sospeita abre un oco á túa beira
como sé so fose aire isto que rebenta
á de numero seriado
única voz
restos
Na sospeita non deambulo
deixo dicir
desato as trenzas das voces que me encarnan
e son todas
eu
e son a carne os espellos
os nervios que desligan
o precepto do poema
E digo: ósos que acariño
fermosas osamentas ardidas no deserto
rede de poros meus afectos
ámbar que atesoura a pulsión desta revolta
e vida que proclama
E se digo mineral ando nas raices
na cerna desta furia na vida que resiste
vibratil e latente
nos fósiles da duna
- esa nación de sílice-
E non por iso sufro
Falo do clamor
e das marcas que nos corpos baleirados sela a reixa
falo do ruído o ruído o ruído o ruído
e do pulo que latexa
no silencio de uadi al hitan
da furia celebrada
desta xubilosa mole oceanica que escavo
e se desvela
e é poema
martes, 8 de noviembre de 2011
Tomas, amigo inolvidable, que cerquita estas siempre
Me entero de la muerte de Tomas Segovia, amigo ancho y breve, conocido por la mano de Horacio, compartida amistad con Guillermo y con su mujer Luisa. Ferrol fue el paisaje de un encuentro inolvidable por la humilde y rotunda luz de estos acantilados insomnes que en este momento alivian la pena con su laboriosa indiferencia. Todos los naufragos y todos los nomadas tienen su cancion y su isla del tesoro.
Un saludo con el luto de nuestra bandera de humo.
Un abrazo de tierra como un bocado en este cielo tan siguiendo tus pasos, plagiando todo el otoño que cabe en una hoja tuya ardiendo en mis ojos.
Inolvidable traductor de todas las cosas y de sus adorables silencios.
viernes, 4 de noviembre de 2011
lendo a ANA ROMANI
MIRÁBANNOS ÓS LABIOS E ASUSTÁBANSE
ésa é a leoa que vagabundea en circulos polares
a que brama en desvarío ártico a súa mudez
de minifundio
¿Cal a razon que se acompase ó incendio?
Baixaron por min as eguas desde o alto enlouquecidas
sen luz a s familias que esperan
tamen so talos dos amantes se impacientan
Os estados inclinados non toleran as garzas
na sua horizontalidade de aire hai algo que repele
Pero a felina non é nin do frio
só quebranto
un alarde de vontade que se enquista na daga
incomprensible e estraña
"Minteme
Que nada posúa do glaciar
tampouco a estrábica dor
instaurada"
Indague
como moldea o frio o seu corpo sedado
de que maneira se sobrevén o estigma
galopando
e intente despois
o incendio na boca
que devasta
E ninguén quentaria as mans nas lapas
ártica a consciencia
e mutilada
(de ARDEN)
jueves, 3 de noviembre de 2011
Estremas, de ANA ROMANI
TRAFEGANDO RONSEIS: Estremas
"Empecemos o ano con poesía, mellor, con poesía galega. A miña última lectura é Estremas,
de Ana Romaní. Unha ollada que nos devolve a case caída abismal, unha procura dende
o máis fondo ata chegar á beira. Porque vivimos na estrema, ou non. Porque vivimos no deserto,
e escollemos a devastación. Porque o estremos é o ruído e mantemos a calma."
Ana Romani é a nosa proxima guia, a nosa Beatriz, da súa man, da súa voz, das súas palabras,
percorreremos os circulos do silencio, da terra, do amor e da pena. todas as beiras
e as súas oceanicas cunchas.
Ana Romani es nuestra proxima Beatriz, de su mano, de su voz, de sus palabras,
recorreremos los circulos del silencio, de la tierra, del amor y de la pena. todas las orillas
y sus oceanicas conchas.
E SE FAGO da varanda unha estación
unha tregua no curso das idades
un balcón para o sosego -abaixo o río-
e caen as augas e liman os meus pés
a memoria do illamento
as sombras da meniña
Se suispendo mesmo o río
e paralizo as augas e miro os estandartes
coa calma de quen rozou o linde
o carambo ardido o iceberg
Se sento no beirado -abaixo a altura-
e pouso no horizonte este pasado
e observo o aire suspendido
arnés que colga a luz para eses ollos
Se fago balaustrada no devir
e cedo ao peitoril esta ansiedade
se son cantil e balda que se asoma
e cesa mesmo así a tapia co seu medo
Abrigo entón a luz na altura que me acolle
e son ese lugar da calma e do beirado
-colga a ponte do seu cansazo aquel andar-
Son un corpo que se expón ao sopro dese aire
e suspende así a mecánica do abismo esa vertixe
o sistema que a sustenta As idades abrigan
este esplendor de campos no horizonte
centeais e clamores e a garza que ensaia neles
a traxectoria limpa doutro voo
Desde aquí na varanda que se asoma
abrigo a expectativa
son xa unha nova estación
"Empecemos o ano con poesía, mellor, con poesía galega. A miña última lectura é Estremas,
de Ana Romaní. Unha ollada que nos devolve a case caída abismal, unha procura dende
o máis fondo ata chegar á beira. Porque vivimos na estrema, ou non. Porque vivimos no deserto,
e escollemos a devastación. Porque o estremos é o ruído e mantemos a calma."
Ana Romani é a nosa proxima guia, a nosa Beatriz, da súa man, da súa voz, das súas palabras,
percorreremos os circulos do silencio, da terra, do amor e da pena. todas as beiras
e as súas oceanicas cunchas.
Ana Romani es nuestra proxima Beatriz, de su mano, de su voz, de sus palabras,
recorreremos los circulos del silencio, de la tierra, del amor y de la pena. todas las orillas
y sus oceanicas conchas.
E SE FAGO da varanda unha estación
unha tregua no curso das idades
un balcón para o sosego -abaixo o río-
e caen as augas e liman os meus pés
a memoria do illamento
as sombras da meniña
Se suispendo mesmo o río
e paralizo as augas e miro os estandartes
coa calma de quen rozou o linde
o carambo ardido o iceberg
Se sento no beirado -abaixo a altura-
e pouso no horizonte este pasado
e observo o aire suspendido
arnés que colga a luz para eses ollos
Se fago balaustrada no devir
e cedo ao peitoril esta ansiedade
se son cantil e balda que se asoma
e cesa mesmo así a tapia co seu medo
Abrigo entón a luz na altura que me acolle
e son ese lugar da calma e do beirado
-colga a ponte do seu cansazo aquel andar-
Son un corpo que se expón ao sopro dese aire
e suspende así a mecánica do abismo esa vertixe
o sistema que a sustenta As idades abrigan
este esplendor de campos no horizonte
centeais e clamores e a garza que ensaia neles
a traxectoria limpa doutro voo
Desde aquí na varanda que se asoma
abrigo a expectativa
son xa unha nova estación
jueves, 27 de octubre de 2011
escoitemos a ANA ROMANI
MIRÁBANNOS ÓS LABIOS E ASUSTÁBANSE
ésa é a leoa que vagabundea en circulos polares
a que brama en desvarío ártico a súa mudez
de minifundio
¿Cal a razon que se acompase ó incendio?
Baixaron por min as eguas desde o alto enlouquecidas
sen luz a s familias que esperan
tamen so talos dos amantes se impacientan
Os estados inclinados non toleran as garzas
na sua horizontalidade de aire hai algo que repele
Pero a felina non é nin do frio
só quebranto
un alarde de vontade que se enquista na daga
incomprensible e estraña
"Minteme
Que nada posúa do glaciar
tampouco a estrábica dor
instaurada"
Indague
como moldea o frio o seu corpo sedado
de que maneira se sobrevén o estigma
galopando
e intente despois
o incendio na boca
que devasta
E ninguén quentaria as mans nas lapas
ártica a consciencia
e mutilada
AS NENAS
ESTAN saltando á comba entre cereixas
poderia ser verán
un arco tensarse por dentro
e abismarse o ceo entre as mans
de repente
O nome
o enderezo
aprender non
A interdependencia
foi un árduo quererse lentamente
miércoles, 26 de octubre de 2011
Va' pensiero... Riccardo Muti
CONTRA LA MEDIOCRIDAD CRIMINAL, CONTRA LA MEZQUIDAD Y LA MISERIA DE LA ABUNDANCIA, ¡¡¡VIVA LA POESÍA!!! ¡¡¡VIVA LA RESITENCIA ANTE LAS AGRESIONES CRIMINALES A LAS QUE NOS SOMETE LA CODICIA DE UNOS POCOS!!!!
El pasado 12 de marzo, Silvio Berlusconi debió enfrentarse a la realidad. Italia festejaba el 150 aniversario de su creación y en esta ocasión se representó en Roma la ópera Nabucco, de Giuseppe Verdi, dirigida por el maestro Ricardo Muti.
Nabucco evoca el episodio de la esclavitud de los judíos en Babilonia, y el famoso canto "Va pensiero" es el canto del coro de esclavos oprimidos. En Italia, este canto es un símbolo de la búsqueda de la libertad (en los años en que se escribió la ópera, Italia estaba bajo el imperio de los Habsburgo).
Antes de la representación, Gianni Alemanno, alcalde Roma, subió al escenario para pronunciar un discurso en el que denunciaba los recortes del presupuesto de cultura que estaba haciendo el Gobierno, a pesar de que Alemanno es miembro del partido gobernante y había sido ministro de Berlusconi. Esta intervención del alcalde, en presencia de Berlusconi que asistía a la representación, produjo un efecto inesperado.
Ricardo Muti, director de la orquesta, declaró al "Times":
"La ópera se desarrolló normalmente hasta que llegamos al famoso canto "Va pensiero". Inmediatamente sentí que el público se ponía en tensión. Hay cosas que no se pueden describir, pero que uno las siente. Era el silencio del público el que se hacía sentir hasta entonces, pero cuando empezó el "Va Pensiero", el silencio se llenó de verdadero fervor. Se podía sentir la reacción del público ante el lamento de los esclavos que cantan: "Oh patria mía, tan bella y tan perdida."
Cuando el coro llegaba a su fin, el público empezó a pedir un bis, mientras gritaba "Viva Italia" y "Viva Verdi". A Muti no le suele gustar hacer un bis en mitad de una representación. Sólo en una ocasión, en la Scala de Milan, en 1986, había aceptado hacer un bis del "Va pensiero".
"Yo no quería sólo hacer un bis. Tenía que haber una intención especial para hacerlo" - dijo Muti -.
En un gesto teatral, Muti se dio la vuelta, miró al público y a Berlusconi a la vez, y se oyó que alguien entre el público gritó: "Larga vida a Italia!". Muti dijo entonces:
"Sí, estoy de acuerdo: "Larga vida a Italia", pero yo ya no tengo 30 años, he vivido ya mi vida como italiano y he recorrido mucho mundo. Hoy siento vergüenza de lo que sucede en mi país. Accedo, pues, a vuestra petición de un bis del "Va Pensiero". No es sólo por la dicha patriótica que siento, sino porque esta noche, cuando dirigía al Coro que cantó "Ay mi país, bello y perdido" , pensé que si seguimos así vamos a matar la cultura sobre la cual se construyó la historia de Italia. En tal caso, nuestra patria, estaría de verdad "bella y perdida".
Muchos aplausos, incluidos los de los artistas en escena. Muti prosiguió.
"Yo he callado durante muchos años. Ahora deberíamos darle sentido a este canto. Les propongo que se unan al coro y que cantemos todos el "Va pensiero"
Toda la ópera de Roma se levantó. Y el coro también. Fue un momento mágico. Esa noche no fue solamente una representación de Nabucco, sino también una declaración del teatro de la capital para llamar la atención a los políticos.
En el enlace siguiente se puede vivir ese momento mágico, lleno de emoción.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


