UN HERMOSO POEMA, de Estremas, de ANA ROMANI

(DE ESTREMAS)                           

                                                             Desde el desierto

                                                             Pues allí ha de nacer un clamor nuevo

                                                                                                 Jose Angel Valente

ESTE POEMA é unha mole oceánica

que con furia apaixonada escavo no deserto

                               -non a esculpo      desvéloa-

e o deserto estrema arqueada no horizonte

                                                          convexa

nada de soidade     baleiro ou intemperie

senón lucidez de fósiles amados

que na ausencia da súa celebran esta carne

                                  -a miña         o corpo que desato-

É carnica de corpos agrestes que poboan o meu labio

este poema

e o la bio memoria e voz que asi se precipita

                                  - o eu en vos destémese-

fala dos manglares   dos usos do poema   da rabia desatada

                   -A duna é esta nación de silice que nos move-

A sospeita abre un oco á túa beira

como sé so fose aire isto que rebenta

á de numero seriado

única voz

restos

Na sospeita non deambulo

deixo dicir

desato as trenzas das voces que me encarnan

e son todas

eu

                            e son a carne   os espellos

                            os nervios que desligan

                            o precepto do poema

E digo: ósos que acariño

fermosas osamentas ardidas no deserto

rede de poros      meus afectos

ámbar que atesoura a pulsión desta revolta

e vida que proclama

E se digo mineral ando nas raices

na cerna desta furia     na vida que resiste

                                vibratil e latente

nos fósiles da duna      

                        - esa nación de sílice-   

E non por iso sufro

Falo do clamor

e das marcas que nos corpos baleirados sela a reixa

falo do ruído o ruído o ruído  o ruído

e do pulo que latexa

no silencio de uadi al hitan

da furia celebrada

desta xubilosa mole oceanica que escavo

e se desvela

e é poema

lendo a ANA ROMANI

MIRÁBANNOS ÓS LABIOS E ASUSTÁBANSE

ésa é a leoa que vagabundea en circulos polares

a que brama en desvarío ártico a súa mudez

de minifundio

¿Cal a razon que se acompase ó incendio?

Baixaron por min as eguas desde o alto enlouquecidas

sen luz a s familias que esperan

tamen so talos dos amantes se impacientan

                     Os estados inclinados non toleran as garzas

                      na sua horizontalidade de aire hai algo que repele

Pero a felina non é nin do frio

só quebranto

un alarde de vontade que se enquista na daga

incomprensible e estraña

"Minteme

Que nada posúa do glaciar

tampouco a estrábica dor

instaurada"

Indague

como moldea o frio o seu corpo sedado

de que maneira se sobrevén o estigma

                                                                   galopando

e intente despois

o incendio na boca

que devasta

E ninguén quentaria as mans nas lapas

ártica           a          consciencia

        

                                                      e mutilada

                                          (de ARDEN)

Estremas, de ANA ROMANI

TRAFEGANDO RONSEIS: Estremas
"Empecemos o ano con poesía, mellor, con poesía galega. A miña última lectura é Estremas,
de Ana Romaní. Unha ollada que nos devolve a case caída abismal, unha procura dende
o máis fondo ata chegar á beira. Porque vivimos na estrema, ou non. Porque vivimos no deserto,
e escollemos a devastación. Porque o estremos é o ruído e mantemos a calma."

Ana Romani é a nosa proxima guia, a nosa Beatriz, da súa man, da súa voz, das súas palabras,
percorreremos os circulos do silencio, da terra, do amor e da pena. todas as beiras
e as súas oceanicas cunchas.
Ana Romani es nuestra proxima Beatriz, de su mano, de su voz, de sus palabras,
recorreremos los circulos del silencio, de la tierra, del amor y de la pena. todas las orillas
y sus oceanicas conchas.

E SE FAGO da varanda unha estación
unha tregua no curso das idades
un balcón para o sosego -abaixo o río-
e caen as augas e liman os meus pés
a memoria do illamento
as sombras da meniña
Se suispendo mesmo o río
e paralizo as augas e miro os estandartes
coa calma de quen rozou o linde
o carambo ardido o iceberg
Se sento no beirado -abaixo a altura-
e pouso no horizonte este pasado
e observo o aire suspendido
arnés que colga a luz para eses ollos
Se fago balaustrada no devir
e cedo ao peitoril esta ansiedade
se son cantil e balda que se asoma
e cesa mesmo así a tapia co seu medo
Abrigo entón a luz na altura que me acolle
e son ese lugar da calma e do beirado
-colga a ponte do seu cansazo aquel andar-
Son un corpo que se expón ao sopro dese aire
e suspende así a mecánica do abismo esa vertixe
o sistema que a sustenta As idades abrigan
este esplendor de campos no horizonte
centeais e clamores e a garza que ensaia neles
a traxectoria limpa doutro voo
Desde aquí na varanda que se asoma
abrigo a expectativa

son xa unha nova estación

escoitemos a ANA ROMANI

MIRÁBANNOS ÓS LABIOS E ASUSTÁBANSE

ésa é a leoa que vagabundea en circulos polares

a que brama en desvarío ártico a súa mudez

de minifundio

¿Cal a razon que se acompase ó incendio?

Baixaron por min as eguas desde o alto enlouquecidas

sen luz a s familias que esperan

tamen so talos dos amantes se impacientan

                     Os estados inclinados non toleran as garzas

                      na sua horizontalidade de aire hai algo que repele

Pero a felina non é nin do frio

só quebranto

un alarde de vontade que se enquista na daga

incomprensible e estraña

"Minteme

Que nada posúa do glaciar

tampouco a estrábica dor

instaurada"

Indague

como moldea o frio o seu corpo sedado

de que maneira se sobrevén o estigma

                                                                   galopando

e intente despois

o incendio na boca

que devasta

E ninguén quentaria as mans nas lapas

ártica           a          consciencia

        

                                                      e mutilada

AS NENAS 

ESTAN saltando á comba entre cereixas

poderia ser verán

un arco tensarse por dentro

e abismarse o ceo entre as mans

de repente

           O nome

            o enderezo

            aprender non

             A interdependencia

             foi un árduo quererse lentamente